Kitapları sevdirmeyen okullar...

Dün öğlen, iki dostumla sohbet ediyordum...

İkişer çocuk annesiydiler...

Birinin çocuklarından büyüğü, lise sona gelmişti...

Küçüğü ise, İstanbul’da çok zor olmasıyla bilinen bir özel okula gidiyordu...

Okulun “çok zor olduğu” yolundaki şöhretini duymuştum...

Yine de sordum...

-”Nasıl okuldan memnun musunuz?..

-”Kızım her sabah, bugün okula gitmesem olur mu diye soruyor... Çok iyi ve sıkı bir okul... İnanılmaz bir rekabet duygusuyla yetiştiriyorlar ve çok iyi eğitim veriyorlar... Ancak zor bir okul ve kızım her sabah istemeden gidiyor okula...”

***


O konuşma esnasında bir anda flasback yaptı beynim...

Okulda lise üçlerin her yıl tekrarlanan geleneksel “kitap yırtma ve fırlatma” ritüeli geldi gözlerimin önüne...

En üst katta olurdu lise üçler...

Sene sonunda, okulun ortasındaki açık alana, büyük bağırtılar ve haykırışlar eşliğinde “kalın ders kitapları lime lime edilmiş şekilde fırlatılır atılırdı...”

En keyifli atılanı Emin Oktay’ın kalın tarih kitabıydı...

Onu coğrafya kitapları ve başka kitaplar izlerdi...

Atanlar, “bitti, senden kurtulduk...” gibi hırıltılı sesler çıkartır, sonra da çığlıklar atarak kitapları lime lime edilmiş şekilde açık alana fırlatırlardı...

Taş pist sayfaları yırtılmış, kapakları fırlatılmış kitaplarla kaplı hale gelirdi...

Bizler lise birinci ve ikinci sınıfta, büyük sınıfın mezunlarına gıptayla bakardık...

“Bir gün biz de okulu bitirdiğimizde o kitapları gönül rahatlığıyla yırtabilecek miyiz acaba..” diyerek...

Okulda lise bir ve ikilere, kitap yırtma ve fırlatıp atma hakkı verilmiyordu...

O hak sadece Kolej’i biterenlere, yani liseden mezun olanlara tanınan bir ayrıcalıktı...

***


Yıllarımız o hakkı alacağımız günü beklemekle geçti...

Kolej’i bitirdiğim ve o hakkı aldığım günü hatırlıyorum şimdi...

Fırlatıp atmıştım ben de kitapları...

Ne ki, yıllarca beklediğim o müthiş heyecanı ve mutluluğu bulamamıştım...

Biraz zoraki fazla da bir heyecan duymadan atmıştım...

Annesi dün bana “kızının okula her gün zorla gittiğini” söylüyordu...

Buna karşın okulun çok iyi olduğunu, müthiş bir eğitim verdiğini ve çocukları çok iyi yetiştirdiğini söylüyordu...

“Çocukları kitaplardan soğutan bir okul ve eğitim anlayışı nasıl çok iyi bir eğitim olabilir ki acaba?..” diye geçirdim içimden...

***


Mezun olduğum okul sonuçta Ankara’nın en iyi okulu, Türkiye’nin de sayılı okullarından biri olarak biliniyordu...

Muhtemelen de öyleydi...

Ne ki okulun öğrencilerine verdiği en keyifli ritüellerden biri, mezuniyetle birlikte, çığlık çığlığa ders kitaplarını yırtma ve ortadaki taş alana atma geleneği idi...

Kitap yırtmanın, kitaplardan kurtulmanın çığlık çığlığa kutlandığı bir okul anlayışı, “nasıl iyi bir eğitim ve öğretime” örnek teşkil edebilirdi ki?..

Bunları düşünürken, hayatta keyifle okuduğum bütün kitapların, zevkle ve şevkle çalıştığım bütün işlerin, okul hayatımda öğrendiklerimden oluşmadığını farkettim...

***


Hayat boyu zevkle ve şevkle yaptığım bütün işler, okulda öğrendiğim şeylerden değil, okul dışı zevk aldığım hobilerden ve seçeneklerden oluşuyordu...

Şaka gibiydi...

Eğer okul zamanında yeterince hobim ve değişik uğraşlarım olmasaydı, okulda almış olduğum eğitim ve öğretimle zevk aldığım bir meslek sahibi bile olamayacaktım...

Fiziği sevmezdim ki fizik mühendisi olayım...

Fen derslerini lisede boşlamıştım, böylece mühendisliği de boşladım...

Biyoloji, fen hatta cebir ve geometri de son sınıflarda iyice salladığım alanlar olduğundan tıbbiye gibi tercih dışı kalmıştı...

O yıllarda toplumsal olaylarla ilgilenmeye başlamış olmam, gazeteciliğe yöneltmişti beni...

Okul yıllarımın en büyük hobisi futbol ise yine gazetecilik televizyonculuk yıllarımda spor programları ve yazarlığıyla tanıştırmıştı beni...

Sinemaya olan aşırı ilgim, edebiyata olan büyük sevgim, beni yazarlığa, televizyona ve sinema eleştirmenliğine kadar, sınırsız alanlarda at oynatmamı beraberinde getirmişti...

***


Bütün bunlara baktığımda, okulda öğrendiğim şeylerden değil, öğrenmediğim yerlerden hayatta başarılı olduğumu anladım...

Çalıştığım yerlerden değil, çalışmadığım yerlerden gelen sorularla geçti hayatım ve hobim olan şeyleri yaparak mutlu ve başarılı oldum...

Minikleri Kolej’in ana okuluna verirken, okulun genel müdürüne şöyle söylemiştim:

-”Bütün Kolej’lilerde varolan kadar güçlü bir özgüven... İyi bir sporcu backgroundu... Akıcı ve iyi bir İngilizce... Sizden bütün beklediğim bu...”

Sanırım bir şey daha eklemem gerek şimdi buna:

“Okulu bitirirken kitabı fırlatıp atmayan bir mezuniyet...”

Derslerden bir şey bilmelerine gerek bile yok...

Kitaptan nefret etmesinler yeter!..

*****


SİLİVRİ...

Dün Silivri’de olaylar vardı...

Mahkeme salonunda ve dışında...

Dört yıldır süren davada, dışarıdan gösterilen dayanışma elbette tutuklular için önemli bir psikolojik destektir...

Binlerce insanın Silivri’ye gelmesi basının medyanın olaya ilgi göstermesi, milletvekillerinin sanatçıların toplanması, elbette uzun zamandır tutuklu insanlar için, bir umut, bir heyecan bir destek vesilesidir...

Artan heyecan, zaptedilemeyen isyan uzun süredir devam eden davanın çok da umut vaad etmeyen muhtemel nihai kararlarınadır...

Mahkeme heyetinin, güvenlik güçlerinin, yetkili ve etkili mercilerin, tutuklular, yakınları ve dayanışan yoldaşları ile biraz empati kurmaları zaruridir...

Hayatın hepimize özgürlük ve barış sunacağı günlere kadar geçecek süre, belli ki zor ve meşakkatlidir...

Bunu daha da meşakkatli hale getirmemek yetkililerin görevidir...

Ne kadar çok insani yaklaşımlar ağır basarsa, o kadar çok “insanlık” kazanacaktır...

*****


“SINIFTA KALMASI SAYESİNDE HAYATI ÖĞRENEN GENÇ!..”

Bir şirkette genç bir çalışanla görüşme yapıyordum...

Kişiyi tanımaya çalışıyordum...

Neler yapmış, hangi çeşmelerden su içmiş öğreniyordum...

Genç adam bende olumlu bir izlenim bırakmıştı...

Kendinden son derece emin, ne istediğini bilen hırslı bir kişi idi...

Genç adam öğrenim hayatını anlatırken, üniversiteye giriş ve çıkış yıllarını da söyledi...

Giriş ve çıkış tarihleri arasındaki süre dikkatimi çekmişti...

Bu süre dört yıldan fazla idi...

***


Emin olmak için ben bu tarihleri tekrarlayınca genç adam hemen açıklama yaptı:

-”Ben üniversiteyi beş yılda bitirdim...” dedi...

“Çünkü bir yıl sınıfta kaldım... Bu bir yıl bilgisayarcının yanına gidip çalışmaya başladım... Bu sınıfta kalma olayı benim hayatımın dönüm noktası oldu... Bu olay sayesinde hayatı öğerendim...”

Konuyla ilgilendiğimi görünce genç adam devam etti:

-”Sınıfta kalınca oturup düşündüm... Kendi kendime sorular sormaya başladım... Niye okula gidiyorum?.. Okulda ne öğreniyorum?.. Okul bitince ne olacak?.. Ben hayatta ne yapacağım?..”

Bu adeta kendi kendimle hesaplaşmamdı...

O zaman farkettim ki, okula bilinçsizce gidip geliyorum...

Derslerdeki amacımı yanlış belirlediğimi anladım...

Çünkü derslerdeki tek amacım not almaktı...

Halbuki notun hayatta hiçbir faydası olmadığını anladım...

Dışarıda sadece bir tek gerçek vardı...

Bilmek...

Eğer bir şeyi öğrenmişseniz, biliyorsanız yapıyordunuz...

Yoksa müşteri de patron da ne diploma görmek istiyordu ne de derslerinizden aldığınız notları...

Derslere artık bu bilinçle girmeye başlamıştım...

Derslerden zevk almaya başladım...

Öğrenmeye başlayınca notların da kendiliğinden geldiğini görüyordum...

Okulun kalan kısmı çok zevkli oldu...”

(Hayatınızı Değiştirecek Bilgelik Öyküleri Dr. Yaşar Ateşoğlu)

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR