Kazaların nedeni, kendine kızgınlık, öfke, kendini cezalandırma isteğidir!..

Kendimizi sadece bedenimizden ibaret gördüğümüzde hayatı yanlış okuruz...

R. Şanal’ın ve Quantum’cu yüzlerce düşünürün dediği gibi, “Ruhsal varlığımız sonsuzdur... Ölmez, yaralanmaz ve zarar görmez... O sizin aslınızdır...

Kendinizi sadece beden sandığınız sürece acı çekmeniz kaçınılmazdır...

Kendinizi şimdiki kişiliğinizle sınırlandırdığınızda, yine acı çekeceksiniz...

Hele kendinizi sahip olduğunuz şeylerle ifade ettiğinizde (mal, mülk, nam, ün) gibi kaygılarınız sürüp gidecektir...”

***


Dün memede kist ve kitle oluşma nedenlerinin düşünce kaynağını anlatmaya çalıştım R. Şanal’ın kitabından...

Bugün “Kazalar”ın olma nedenini anlatacağım kitaptan...

“Sürekli kaza geçiren bir adam vardı...

Çalışmaya geldiğinde aksıyordu, çünkü motosiklet kazası geçirmiş ve ayağı kırılmıştı...

Babası kendisine hiç söz hakkı tanımamıştı...

Kızgınlığı aslında babasına yönelikti...

‘Dört tekerlekli her şey benim acayip ilgimi çeker...’ diyordu...

Dediğim dedik biriydi...

Ona, kendisinin de aynı babası gibi olduğunu, o yüzden böyle bir babanın oğlu olarak doğduğunu söyledim...

Temel duygu tonu neyse ona uygun kişi ve olayları çekiyordu çünkü...

***


Karısı ile birlikte karşıma oturduklarında, karısı şöyle demişti...

‘Artık boşanmak üzereyiz...

Bu son şansımız...

Bana sürekli ‘Ben değişemem, ben böyleyim...’ diyor...

Çok sinirli ve öfkeli...

Hep tartışıyoruz...’

***


Adama kendi doğrularını başkalarına kabul ettirmeye çalıştıkça aynı durumlarla hep karşılaşacağını söyledim...

Bir tek doğru olmkak zorunda değildi...

Herkesin kendi doğruları vardı...

Buna saygı göstermek gerekiyordu...

Kazaların nedeni;

‘Kendine kızgınlık...

Öfke...

Kendini cezalandırma isteği...’

***


Düğüme neden olan yargılar:

‘Kendime kızıyorum...

Kendime ceza vermeliyim...

Herkese kızıyorum...

Kendime zarar vermedikçe rahatlayamam...

Her şeyin benim istediğim gibi olmamasına çok kızıyorum...’

***


Olumlamalar;

‘Sevgili ilkel beynim...

Kızgınlığımı ifade etmeyi seçiyorum...

Ancak böyle olduğunda yaşamımı güvenle sürdürürüm...

Bu konudaki eski inancımı değiştiriyorum ve yerine bu yeni kararımı uygulamamı istiyorum senden...

Sana şimdiden teşekkür ediyorum...

Sen benim en önemli parçamsın...

Sen benim en önemli parçamsın...

Seni seviyorum...’

Olumlamayı günde en az on kez olmak üzere sabah, akşam üç ay boyunca tekrar edin...

***


İstediğiniz bazı şeyler olmayınca nasıl tepki verdiğinize dikkat edin...

Olmasını istediğiniz ama olmayan, herhangi bir şey için daha sonra ‘iyi ki de olmamış’ dediğiniz oldu mu hiç?.. Bunu düşünün...

Hazzı geciktirme çalışması yapın...

İstediğiniz bir şey için bilerek geciktirme uygulayın...”

***


Dün bir arkadaş grubuyla çok tatlı bir sohbet yapıyordum...

Grubun çok sevdiğim bir üyesi “Secret gibi kitapları aldım... Hepsini sıra sıra dizdim... Fakat bir işe yarayacaklarına inanmadığımdan, doğru düzgün okumadım onları...” dedi...

Ona şifreli bir sözcük söyledim:

“İnsan hayatta aldığı zaman değil, bir şeyler verdiğini hissettiği zaman mutlu olur...” dedim...

“Geçmiş hayatınızı gözünüzün önüne getirin... Aldığınız anlardaki mutluluğunuzu değil, birilerine bir şeyler verdiğiniz anlardaki mutluluğunuzu hatırlarsınız...”

Heyecanla “Evet” dediler...

Hayatlarında mutlu oldukları anlar hep öyle gelmişti...

Dün hayata başka türlü bakmaya çoktan başlamışlardı...

*****


DERSLERDE BAŞARI, HAYATTA BAŞARI SAĞLAMAZ...

Kolej’in son sınıfı başlayalı 2.5 ay kadar bir süre geçmişti...

Haylazlığın zirvelerindeydim...

20 günlük devamsızlık hakkını, sonuna kadar kullanmış, 3 günlük raporla devamsızlığım 23 günü bulmuştu...

Sınırın sınırdaydım ve yarım gün devamsızlık hakkım bile yoktu...

Daha sömestr olmamıştı...

Okulun efsanevi müdiresi rahmetli Kıvılcım Hanım “babamı okula çağırmıştı...”

- “Ne olacak bu çocuğun durumu?..” diye...

Babamın okula geleceğinden haberim yoktu...

İşe bak ki o gün de okulu asmıştım...

Kahvede okey oynuyordum...

Sınıf arkadaşım Muzaffer okuldan çıkıp bir koşu kahveye gelmiş nefes nefese içeri girmiş, “koş” demişti, “baban okulda seni arıyor...”

Uzun ve berbat bir gündü...

Okulun giriş kapısında beni görmüş, sert bir tonda “Teşekkür ederim oğlum” demişti...

***


Dün 2012 Nobel Tıp Ödülü’nü alan John Gurdon’ın hayatını okurken, o an gözlerimin önüne geldi...

Gurdon, İngiltere’nin seçkin okullarından Eton College’de okurken, okulun müdürü, Gurdon‘ın karnesine, “Onun bilim adamı olmak istediği notunu düşüp” yorumda bulunuyor; “Oldukça gülünç bir istek... Gurdon’ın bilim sahasında çalışması vakit kaybı... Çalışması yeterlilikten çok uzak... En basit biyolojik olguları öğrenemiyor... Bir uzman olabilme şansı hiç yok... Bu isteği hem kendi, hem de ona öğretme görevini üstlenenler için bir vakit kaybı olacak...” diyerek...

***


Öğretmeninin “Temel biyolojik olguları öğrenmekten uzak bir öğrenci” dediği Gurdon; “kurbağalarda deri ve bağırsak hücreleri gibi belli işlev için üretilmiş hücrelerin yeni kurbağa hücreleri üretmekte kullanılabileceğini göstererek” Nobel Tıp Ödülünü aldı...

Allah rahmet eylesin, Ankara Koleji’nin efsanevi müdürü Kıvcılcım Hanım, Eton Kolej’in, müdürü gibi nemrut birisi değildi...

Otoriter fakat sevecen bir anne gibiydi hepimiz için...

Gözümün önüne geliyor Kolej’in lise kapısının tam girişindeki sahne...

Hayat bana, yaşam başarısının derslerdeki başarının çok ötelerinde olduğunu çok sonraları gösterdi...

O günlerde hiçbir şey bilemezdik...

Üç yaşındaki çocuklarımı, aynı Kolej’in ana okuluna verirken bir tek şey rica ettim müdüründen:

- “İyi spor yapsınlar... Öz güvenleri yüksek olsun... Türkçe’yi ve İngilizce’yi çok iyi bilsinler... Okul için bu kadarı yeter...”

Nobel alacak kadar mı bilmem...

Fakat mutlu olacak kadar...

Gerisini hayattan öğrenirler...

*****


EDA TAŞPINAR “AĞIR SPOR YAPIYORUM...”

- “5 yıldır ağır spor yapıyorum... Bu vücuda sahip olmak kolay değil... Sürekli spor yapmak ve bakmak zorundasınız...” demiş...

İçki içmiyor, sigara kullanmıyor...

Tek kötü alışkanlığım “güneş” diyor...

Hayatta iyi olan her şey uzun emekler ve çabalarla elde ediliyor...

İnsanı mutlu eden de o çabayı sarf etmek, o çabanın ve emeğin sonunda güzel bir şeyin tadını çıkartmak...

***


Hayatta “güzel vücutlarıyla gördüğümüz ikonları” genellikle küçümseriz...

- “Bir şey yemiyorlar, içmiyorlar... Vücutlarıyla bir şey olduklarını sanıyorlar...” diye hafif burun kıvırırız...

Oysa vücut dediğiniz o şeyi, güzel yapabilmek, onu ince ve fit tutabilmek, taze kalabilmek ne büyük çabalar ve uğraşlar gerektirir bilir misiniz?..

Zeka nasıl ancak yıllarca işlenerek “kıvam”a geliyorsa, güzel ve taze bir vücut da ancak “yıllar süren çabayla” o noktaya ulaşabiliyor...

Güzel olan her şeyin olması için insan bedel ödüyor...

Onun için güzel olan bir şeyi küçümsemek, o bedeli ve emeği küçümsemek demek...

Güzelliği küçümserseniz, kendiniz güzel olamaz, güzel kalamazsınız...

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR