Hep depresyondayız deriz, fakat dört başı mamur gerçek bir depresyona sadece bir kez girdim...
Atina’dan İstanbul’a gelmiş TRT’ye Ateş Hattı programını yapmaya başlamıştım...
TRT’nin Atina muhabirliğini de yaptığımdan hep TRT’ci bilinirdim...
Oysa hayatımda “devlet memurluğu” yapmamıştım...
TRT’nin Atina muhabirliğini yaparken de esasen Milliyet’in Atina temsilcisiydim ve maaşımı gazeteden alıyordum...
Devlet memuru olmadan, TRT’de Ateş Hattı programı yapmak deveye hendek atlatmaktan zordu...
İnanılmaz bir baskı vardı üzerimde...
Nefes alamıyordum...
TRT’nin ve devletin kurallarını benimsemekte bir türlü esneklik gösteremediğimden, üzerimdeki baskı üzerime üzerime geliyordu...
Daha Emin Çölaşan-Mehmet Barlas tartışmasını yapmamıştım...
Ancak Perşembe’nin gelişi Çarşamba’dan belli olmuştu...
Üzerimdeki baskı gittikte artıyordu...
Televizyon programında konuklara soracağım soruları öğrenceden öğrenmek istiyordu Haber Dairesi’nin yönetimi...
Program yayınlanmadan önce de izlemek...
Ne ilkine, ne ikincisine “evet” diyordum...
Onlar da bindikçe biniyordu üzerime...
Sonunda bir haftalık bir deniz tatilinin ertesinde, İstanbul’a dönerken ağır bir depresyon yakaladı beni...
Hiçbir şey yapmak istemiyordum...
Midem bulanıyor, hiçbir şey yiyemiyor, istifra edecek gibi bir duyguya kapılıyordum...
Uyku uyuyamıyor, hayattan zevk alamıyor, işime doğru düzgün konsantre olamıyordum...
Çok sevdiğim televizyon programını yapmak için ayağım Ankara’ya gitmek bile istemiyordu...
Televizyon programı aklıma gelince mideme bulantı giriyor, belli belirsiz öksürük tutuyordu...
Her şeye yabancılaşmış hissediyordum kendimi...
Bir ayı aşkın bir süre geçmedi depresyon...
Her zaman olduğu kendi kendime, bir başıma atlatmaya çalışmıştım o süreci...
İlk kez akıl sağlığının ne kadar hassas bir dengeye bağlı olduğunu fark etmiştim...
R. Şanal’ın Quantum İyileşme kitabından Depresyon bölümünü okurken o günler aklıma geldi, ironik bir tebessüm kapladı yüzümü...
DEPRESYON...
Nedeni;
Hiçbir şey yapmak istememek...
Bir tür protesto...
Gelişmek, güçlü olmak, yeteneklerini kullanmaya karşı direnç...
Tanrı’ya “Sanki ben mi senden beni yaratmanı istedim” isyanı...
DÜĞÜMÜ OLUŞTURAN YARGILAR;
Hiçbir şey yapmak istemiyorum...
Ayrıca bir şeyler yapmak zorunda bırakıldığım için de çok kızgınım...
Çok kızgınım...
Ben var olmak istemedim ki!..
Niye bir şeyi elde etmek için uğraşmam ve mücadele etmem gerekiyor...
Hatalarımın sorumluluğuyla yüzleşmek istemiyorum...
YAPILMASI GEREKENLER;
Aslında birinci yapılması gereken, depresyonda olan kişinin zaten yaptığı şeydir...
Yani hiçbir şey yapmamak...
Yalnız bu sonucun bilinçli bir seçim olduğunu ifade etmesi işe yarayabilir...
Yani hastalığa yakalanmak fikri yerine, depresyonu seçmek fikrini benimseyebilir...
Bazen hiçbir şey yapmadan birinci haftayı geçirip, bazen sadece istediğiniz şeyleri yaparak ikinci haftayı, bazen de hep yapmaktan hoşlandığınız şeyleri yaparak üçüncü haftayı geçirin...
Böylece üç davranış arasındaki farkı gözlemleme şansı olur...
‘Gülmek de ağlamak da kalbimin kuvvetlenmesi içindir...
İkisi de beni güçlendirir...
Hayatı bütün doluluğu ve yoğunluğuyla yaşamayı seçiyorum...’ olumlamasını günde en az yirmi kere tekrar edin...
Bir türlü atlatamadım o depresyonu bir süre...
Sonra bir gün evimde uzun zamandır, hiç girmediğim çalışma odama girdim...
Masama oturdum, uzaklardaki denizi seyrederken, hayatta en sevdiğim şeyleri yazıp, okumaya ve dinlemeye başladım...
Ruhumun derinliklerinde en fazla haz ve keyif aldığım şeylerle haşır neşir olarak, üzerimdeki depresyonu dağıtmaya çalıştım...
İçimin bir anda mutlulukla dolduğunu hissettiğimde depresyondan eser kalmamıştı...
Ruhumun derinliklerindeki mutluluk pınarları, beni üzerimdeki depresyondan uzaklaştırmıştı...
Depresyona neden olan kişileri ve olayları değil, ruhumun derinliğindeki pınarlar, üzerimdeki kara bulutları dağıtmıştı...
Artık yeniden taze ve güçlü bir kişiydim...
Güneşin doğuşunu hissedebiliyordum...
Mutluluk duyarak...
10 YILIN DOLMASINA 20 GÜN KALDI!..
Dün çok iyi bir televizyoncu olan arkadaşımla önümüzdeki günlerde yapmayı düşündüğümüz şeyler üzerine beyin jimnastiği yapıyorduk...
Ona, “Televizyon programcılığına başlayalı 20 yıl... Televizyon haberlerini bırakalı ise 10 yıl olduğunu” söyledim...
Televizyon haberlerine 3 Kasım 2002 gecesi son kez çıktım ve sekiz saatlik bir seçim gecesi canlı yayın maratonundan sonra kalemimi alıp o stüdyoyu terk ettim...
Hiç unutamadığım bir geceydi o gece...
STAR televizyonuna transfer olalı sadece iki ay olmuştu ve o gece seçim sonuçları açıklandıktan sonra “haber merkezini bırakacağım” konusunda karşılıklı mutabakata varmıştık...
Haberden sıtkımın sıyrıldığı günlerdi o günler...
Televizyon kanalının sahipleri parti kurmuşlardı ve kurdukları parti seçimlerde mücadele ediyordu...
Televizyondaki birileri partinin yüzde 10 barajını geçemeyeceği anlaşılınca, kanal sahibinin o sinirle kendi kanalındaki “seçim programına” kafayı takacağını düşünmüşler, bana ağır bir zılgıtın gelmesini hesaplamışlardı...
Beri taraftan AKP tek başına iktidar olunca, kanalın patronlarının yine sonuçlara sinirlenip, canlı yayın esnasında rejiyi velveleye vermeleri düşünülmüştü...
Saat 20’ye birkaç dakika kala tüm bu olasılıkları düşünüyordum...
“Bugün senin son canlı yayın haber günün” oğlum demiştim içimden, “Neler gördün, geçirdin?.. Bunu da atlatırsın alimallah!..”
Seçim kampanyası süresince, parti kurup iktidar mücadelesi yapan patronların kanalında, televizyonda ana haber bülteni yapmanın benim içselleştiremeyeceğim bir görev olacağını düşünmüş, patronun siyasi partisinin haberlerinin anonslarını, mümkün olduğunca yanımdaki kız spiker arkadaşa okutmuştum...
Kimsenin kimseye bir şey söylemediği, yangından mal kaçıranın okkayla kaçıracağını zanettiği günlerdi o günler...
Aldığım tüm kararlar, kendi vicdanım ve kendi hesaplaşmamın sonunda alınan kararlardı...
Gidecektim o köyden...
Dönmemek üzere...
Sekiz saatlik yayını, Allah’ın verdiği güçle, hiçbir sıkıntı olmadan kendi ölçülerimde muhteşem bir yayıncılık performansıyla tamamlayıp, ceketimi aldım ve çıktım o stüdyodan...
Bir daha da televizyonların “ana haber stüdyosundan içeri girmedim...”
Tam 10 yıl geçmiş, sabaha karşı dörtte çıktığım o stüdyonun gecesinin üzerinden...
Kendi kararlarımı kendim vermiş, yalnız başıma ceketimi alıp çıkmıştım o stüdyodan...
Kimsecikler yoktu yanımda...
Yayın yaptığım onca yılda “kimseciklerin olmadığını biliyordum” yanımda...
Ne iktidarlar, ne de patronların iktidarı “ceketinden başka alıp gidecek hiçbir şeyi olmadığını bilen o genç adamın ruhuna girememişti...”
Sabaha karşı özgür kalmış ruhu, tek başına yine özgürdü işte...
Dün “10. yıldönümü yaklaşıyor” dedim arkadaşıma, “hala özgür ve hala yalnız bir ruha sahip olmak bir mukadderat mı acaba?..”

