“Bebekken mükemmel oluruz...
Dünyayı yaratan güçle hala bağlantı halinde kalırız...
Ama büyüdükçe çevremizi saran dünyanın, korkularını almaya başlarız...
Anne babamızın bizi sevmesini ve bize hayran olmasını isteriz...
Bu nedenle onları örnek alır, onlara daha fazla benzemek için korkularını, sınırlı inançlarını ve yanlış varsayımlarını kendimize mal ederiz...
Bütün bunlar sırf sevgilerini arzu ettiğimiz için olur...
Şu an olduğumuz kişi biz değiliz...
Bu dünyada var olan her-
hangi biriyiz...
Çevremizdeki dünyadan devraldığımız tüm korkulardan kurtulmak için, geriye dönüp korkularımızın kaynağını incelemeliyiz...
Ancak o zaman, korkuları ruhumuzdan söküp atana kadar, onların üzerinde çalışabiliriz...
Bir araştırmaya göre, dört yaşında sıradan bir çocuk, günde üç yüz kere gülüyor...
Sıradan bir yetişkin ise günde on beş kere gülebiliyor...
Zorunluluklarımız, korkularımız, stres ve gün boyu yapmak zorunda olduklarımız bize gülmeyi unutturuyorlar...
Robin Sharma...”
Bundan 5 yıl önce, ikizlerin yeni doğduğu günlerde annelerine;
-”Bu çocukları nasıl yetiştireceğimi bilmiyorum... Kafamda net değil... Sen biliyor musun?” diye sormuş;
-”Benim hayatta başarı dürtülerim mi onlara yön verecek, yoksa çok iddiasız fakat rahat ve nispeten huzurlu bir güzergah mı yaşamlarının rotası olacak?.... Bilmiyorum...” demiştim...
O günlerde kafam hiç net değildi...
Yaşam boyu yaptıklarım ve yaşadıklarım, başarıyla sonuçlanmış gibi gözükse de, bedeli ve meşakkati ağır, mutluluk ve huzur ve dinginlik yerine, yarışma, rekabet ve stresle doluydu...
Bir babanın veya annenin en temel özelliği, kendisi için reva gördüğü şeyleri çocuğu için görmemesiydi...
Meşakkati ve ağır bedeller ödemeyi kendime reva görsem de çocuklara göremiyordum...
Kendi yaşamış olduklarımın çocuklarım tarafından yaşanacak olması huzursuz ediyordu beni...
O zaman ne olacaktı?..
Ne yapacaktım?..
Bir ikilemde kalmıştım...
Hayatın meşakkatini göğüslemekten uzak, iddiasız ve yüksek hedeflerden ırak, amaçsız bireyler olarak mı kalacaklardı?..
Bilmiyordum...
Annemin hayata yönelik iddialı bakışıyla, ‘çocuklarımın acımasız rekabetlerde karşılaşacağı belden aşağı mücadelelere’ gönül rahatlığıyla ‘evet’ diyemiyordum...
Diğer yandan, amaçsız ve hedefsiz, savruk insanlar olmalarını da istemiyordum...
50 yaşına gelmiştim ve bunca tecrübenin sonunda hangisinin doğru olduğuna karar veremiyordum...
Hayat; o günden birkaç ay sonra, benim yaşamıma Game’i andıran inanılmaz bir “gerilim filmini” vizyona soktu...
İzlerken, yüreğimin sıkıştığı filmde olduğu gibi Michael Douglas‘ın başına gelenler benim de başıma gelmeye başladı...
Hayatta sahip olduğumu sandığım her şeyi kaybetmeye doğru gidiyordum...
Benim sandığım her şey elimden, ani darbelerle kayacak gibi oluyordu...
Kendimden kuşkuya düştüğüm günlerden, ‘acaba öğrendiğim her şeyi yanlış mı öğrendim’ noktasına savrulduğum dehlizlerden geçiyordum...
Kazandığımı sandığım, elde ettiğime inandığım, yaptıklarımla hak ettiğimi düşündüğüm şeyler bana hak etmediğim ve elimden uçabilecek şeyler gibi gösterilmeye başlanıyordu...
Tek bir konuyla, hayatın herhangi bir parçasıyla sınırlı değildi bu; her alanda böyle olmaya başlıyordu...
O zaman, kendimi nasıl revize edeceğimi, çocuklarımı ilerde “hangi duygusal ve mental bir güzergahın üzerinde yürüteceğimi“ öğretti bana hayat...
Onları dünyaya geldikleri esnada hissettikleri gibi anlamsız korkulardan ve sınırlamalardan arındırılmış olarak, özgüveni yüksek yetiştirmenin daha doğru olabileceğini anlattı...
Şimdi hayatı ve evreni yaşayabildikleri ölçüde özgür ve sınırsız bir güzergahı yaşamalarına çalışıyorum...
Ne olacaklarına, ne yapacaklarına, nasıl yapacaklarına onlar karar verecek...
Ancak duygusal ve mental olarak, “kendilerine güvenmenin, her şeyi yapabilmek için temel anahtar olduğunu” bilerek yapacaklar bunu...
Bir baba olarak, “özgüven vermekten başka” ne yapabilirim ki çocuklara?..
İçten gülebilecekleri bir ortamı beraberinde vermeyle çalışmak dışında...
MUHALEFETİN CUMHURBAŞKANI ADAYI KİM OLMALI?..
Yıllar önce PİŞTİ programını yapıyorduk Abdullah Oğuz’la birlikte...
Haftanın konularını seçiyor, üç konukla bazen esprili ve hicivli, bazen ciddi, bazense güleryüzlü konuşuyor, tartışıyor ve haftanın değerlendirmesini yapıyorduk...
Programın kimselerin fark edemediği ilginç bir sosyal matematiği vardı...
Moderatörlüğü ben yapıyordum...
Karşımda “mahallenin yakışlı çocuğu, annelerin medar-ı iftiharı olan Beyaz” vardı...
Onun sözleri ve tutumu doğal haliyle “mahallenin yakışıklı, başarılı ve imrenilen gencinin“ söylemesi gereken retorikti...
Yanında Hülya (Avşar) vardı...
Mahallenin güzel ve alımlı kızı... Dişi ve çarpıcı karakteriydi...
Cesur tavırların mahalledeki sözcüsü Hülya’ydı...
Ortalama bir mahallede olduğu gibi...
Üstelik anneydi ve mahalledeki geniş kesimin anne olarak seslendireceği şeyleri seslendirmekte duyarlıydı...
Üçüncü olarak Demet Akbağ vardı programda...
Mahallenin bilmiş, entellektüel kızını ve vicdanını temsil ediyordu... Karakterler toplumun belli bir yüzünü temsil ettiğinde program oturuyor ve yürüyordu...
Mesele en şöhretlileri yakalamak değil, toplumun geniş kesimlerinin ortak noktalarını temsil edecek popülerleri bulabilmek meselesiydi...
Bu olayı anlatma nedenim, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde muhalefetin adayının hangi özelliklerde olması gerektiğini söylemek... SONAR dün bir araştırma yayınlıyor...
Deneklere; Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanı adayı olursa, hangi adayın ne kadar oy alacağı soruluyor... Tayyip Erdoğan’a yüzde bir farkla en fazla yaklaşan çatı aday Deniz Baykal...
İlhan Kesici, Yılmaz Büyükerşen ve Abdüllatif Şener de küçük farklarla Baykal’ın arkasında sıralanıyorlar...
Tayyip Erdoğan, “Muhafazakar, merkez sağda, otoriter, kontrolcü ve dediğim dedik bir lider“ karakteri çiziyor...
Bu durumda bir seçimde; karşısındaki adayın, toplumun zıt kesimlerinin temsilcisi ve duygularının tercümanı olması gerekiyor...
Demokrasinin işleyişi buna uygun işliyor..
Tayyip Erdoğan’ın karşısındaki aday, merkeze yakın biraz solda, ve fakat milliyetçi özellikleri bilinen, ismi ‘uzlaşmacı ve kavgacı olmayan‘ bir intiba veren, ‘hukuk, demokrasi gibi evrensel değerlerde sakin ve bilge durabilen‘ birisi olmalı... Bu algıyı yaratabilen aday, Erdoğan’ın karşısında durmalı...
Algı, toplumsal karşıtı ve zıttı sembolize etmeli...
Demokrasi bu şekilde iki tarafıyla, madalyon da iki yüzüyle toplumda karşılık bulmalı...
Kimin kazanacağı önemli...
Ama daha önemlisi demokrasinin kazanması ve toplumun her kesiminin bu seçimlerde kendisinin de temsil edildiğine inanması...
Haberin Devamı
Haberin Devamı

