“Kaybedecek bir şeyi olmayanlardan korkmalısın... Çünkü onlar kazanmak için her şeyi yaparlar...
Bir insanın en büyük hatası; gereğinden fazla değer vermek değil... Kendine hak ettiğinden daha az değer vermektir...
Bir ‘son’a geldiğin için ağlama...
Onu yaşadığın için gülümse...
Önemli olan başına hayatta ne geldiği değil...
Neyi nasıl hatırladığındır...
Birlikte gülüyorsanız mutluluktur...
Birlikte ağlıyorsanız dostluktur...
Birlikte susuyorsanız; aşktır...
İnsanı sadece sözler ele vermez...
Gözler içlerinde bir şeyler gizler...
Hatta sözler ne kadar inkar etse de;
Gözler her şeyi söyler...
Eğer bir parça aklın varsa;
Mutluluk için istediğin şartları bulamayınca,
Bulduğun şartlarda mutlu olmasını bilmelisin...
Her an gülümse...
Boş ver ne düşündüğünü bilmesinler...
Ve her şeye rağmen patlat bir kahkaha...
Bırak neden güldüğünü merak etsinler...
Aslında kötü insan yoktur...
Her insan hayatın bir evresinde insana huzur verir...
Kimi geldiğinde...
Kimi gittiğinde...
Birini özlemenin en berbat yolu...
Yan yana oturduğun halde, onu hiçbir zaman elde edemeyeceğini bilmendir...
Eğer ona bir şans daha veriyorsan...
Kendini bir kere daha kandırmayı göze alıyorsun demektir...
Kimi ne kadar düşünürsen düşün...
Düşüncelerin en derini başını yastığa koyduğun an başlar...
Hiçbir zaman gülümsemekten vazgeçme...
Üzgün olduğunda bile...
Ne zaman ve nerede olacağını bilemezsin...
Bir ilişkiyi kadın başlatır...
Kadın bitirir...
Ama başlatan ve bitiren aynı kadın olmayabilir...
Kişisel bir tavır olarak alma...
Hayatın sahte olduğunu anladıktan sonra...
Sadece seni değil...
Kimseyi umursamıyorum; hepsi bu...
Öyle güzel gülmelisin ki...
İnsanlar seni ağlattıkları için utanmalı...
Daha iyi bir insan ol...
Ve yeni bir insanla karşılaşmadan...
O kişinin senin kim olduğunu bildiğini ümit etmeden önce;
Onun kim olduğunu bildiğinden emin ol...
Gerçek arkadaş, elini tutan ve kalbine dokunandır...
Ne kadar yaşayabileceğini biliyor musun?..
O halde sarıl sevdiğine, son nefesindeki gibi...
Fakirlik elini cebine attığında cebinin boş olması değil...
Elini cebinden çıkardığında tutacak birinin olmamasıdır...
“Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun?..” diye sordu...
Öleceğini bildiği halde, yaşadığını unutmuştu...
Hayır ben zengin değilim...
Parası olan fakir bir adamım...
Zengin olmakla, para sahibi olmak aynı şeyler değil...
Sevdiğinin bir başkasıyla mutlu olduğunu görmekten daha acı olan...
Sevdiğinin seninleyken mutsuz olduğunu görmektir...
Bir kadına; hanımefendilikten daha çok yakışan bir kıyafet...
Onu zerafetten daha çok güzelleştiren bir makyaj yoktur...
Benden nefret edenlerden; nefret edecek vaktim yok...
Ben; bana değer verenleri sevmekle meşgulüm...
Zamanını seninle geçirmekle ilgilenmeyen biriyle, zamanını harcama...
Adalet...
Topallayarak gelir...
Fakat geldiği her yerde aynıdır...
Olmuyorsa zorlama...
Ya hayallerin kırılacaktır...
Ya da kalbin...
Unutmuş gibi yap...
Güzel şeyler; onları hiç beklemediğinde gelecektir...”
“İNSAN AŞKTAN VAZGEÇERSE YAŞLANIR...”
Yüzyıllık Yalnızlık, Kırmızı Pazartesi, Sevgiden Öteye Sürekli ölüm, Başkan Babamızın Sonbaharı, Kolera Günlerinde Aşk, Benim Hüzünlü Orospularım...
Sanırım Gabriel Garcia Marqeuz dendiğinde ilk bu romanlar geliyor aklıma...
Nobel Edebiyat Ödülü elbette... Benim yazarlarımdandı o...
Kırmızı Pazartesi’de, Yüzyıllık Yalnızlık’ta...
Öldü...
Zatürree olmuş ölümü bekliyordu...
Bir veda mektubu yazmıştı...
Önce onu yayınlayacağım...
Sonra da bazı sözler...
Edebiyat ustasının hayatına selam niyetine...
“Eşyaların maddi değerlerine değil, anlamlarına değer verirdim...
Az uyur, çok rüya görürdüm...
Gözümü yumduğum her dakikada, altmış saniye boyunca ışığı yitirmekte olduğumu düşünürdüm...
İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır...
Başkaları durduğu zaman yürümeğe devam ederdim...
Başkaları konuşurken dinler, çikolatalı dondurmadan zevk almaya bakardım...
Eğer Tanrı bana birazcık can verirse, basit giyinirdim...
Yüzümü güneşe çevirirdim...
Sadece vücudumu değil, ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım...
Tanrım yeniden bir kalbim olsaydı, nefretimi buzun üzerine kazır, güneşin çıkıp onu eritmesini beklerdim...
Gökyüzündeki aya yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizerdim...
Benedetti şiirleri okur, seranatlar söylerdim...
Gülleri gözyaşlarımla sulardım...
Vücuduma batan dikenlerinin acısını hisseder, dudak kırmızısı yapraklardan öpmek isterdim...
Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı eğer...
Gün geçmezdi ki, karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim...
Tüm kadın ve erkekleri, en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna etmeyeyim...
Aşk içinde yaşardım...
Erkeklere yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım...
İnsan aşkı bırakınca yaşlanıyor...
Çocuklara kanat verirdim...
Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım...
Yaşlılara ise, ölümün yaşlanma ile değil, unutma ile geldiğini söylerdim...
Ey insanoğlu;
Sizlerden ne kadar çok şey öğrenmişim...
İnsanların; mutluluğun gerçekleri bulmakta saklı olduğunu bilmeden, zirvelerde yaşamak istediğini öğrendim...
Yeni doğan küçük bir bebeğin; babasının parmağını sıkarken, aslında onu sonsuza dek kendisine kelepçeyle mahkum ettiğini öğrendim...
Sizlerden çok şey öğrendim...
Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak...
Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim...
Mutsuz bir şekilde...
Artık ölebilir miyim?..”

