Aziz Yıldırım tahliye olmasaydı keşke...

“Karar onandı, Aziz Yıldırım hapse girecek” diyen SMS cep telefonuma düştüğünde, Yıldırım’ın evinin bulunduğu sitedeki anaokulundan yeni çıkmıştım...

Anaokulunda çocuklarımın, yarı yıl sunumları vardı...

Sunumu izlemiş, anneleriyle görüşmüş, ailesine sahip çıkmış bir babanın gönül rahatlığıyla, köprü üzerinden İstanbul’un Avrupa yakasına doğru gitmekteydim...

***


Çocukları bir iki saat önce okulda izlemiş olduğumdan mı bilmiyorum, Aziz Yıldırım yeniden cezaevine girecek haberini okuduğumda vicdanımın, ağır bir biçimde sızladığını fark ettim...

İçim sıkışmıştı ve arabada durumun önüne geçemiyor bir türlü rahatlıyamıyordum...

Kendi kendime;

-“Olmaz bu kadar...” dediğimi hatırlıyorum...

Bir arkadaşımı arayıp, duygularımı boşaltmak ihtiyacı hissediyordum...

Bir dostumu arayıp;

-“Keşke Aziz Yıldırım’ı hiç tahliye etmeselerdi... İnsana yeni evlendiği karısını, çocuğunu henüz sarıp sarmalamışken, yeniden evinden alınıp hapse konmak kadar koyan şey olmaz herhalde...” dedim...
***


Neler oluyordu bu millete?..

En kutsal saydığımız değerlerimiz, her daim iftihar ettiğimiz, her şeye rağmen vazgeçmediğimiz “insanlığımız, merhametimiz, zor günlerde gösterdiğimiz kadirşinaslığımız nasıl yerle bir oluyordu böyle?..”

Hiç ilgilendirmiyordu beni Aziz Yıldırım’ın şike yapıp yapmadığı artık...

Yapmışsa cezasını çekmişti...

Kulüp başkanı olarak içeriye girmiş, hapis yatmış, tahmin edemeyeceği bir hayatı yaşamıştı, hala da yaşıyordu...

Daha ne kadar azap gerekiyordu?..

***


Beşiktaş’lıydım...

Beşiktaş’lılıktan da öteye yöneticiliğini yapmıştım bu kulübün...

Aziz Yıldırım’ın eğer bir şikesi varsa “O şikelerden birinci derecede mağdur olan bir kulübün üyesi ve yöneticisiydim...”

Aziz Yıldırım zamanında gitmeyecek dediğimiz şampiyonluklar gitmişti elimizden...

Şaibeli maçlar, şaibeli hakemler görmüştük...

Bir elin parmakları kadar insanın vakıf olduğu gerçekleri biliyordum...

Ne var ki bunların hiçbiri, “Hükmolduğu suçu yatarak bir yılını çekmiş olan ve tahliye edilip yeni evlendiği karısına, yeni doğan bebeğine, ailesine ve sevdiklerine kavuşan bir insanın bir kez daha hapse gönderilmesini haklı göstermiyordu” ne gözümde ne vicdanımda...

***


Benim vicdanım Aziz Yıldırım’ın bir daha hapse girmesini kabul etmiyordu etmeyecekti...

Benim insanlığım, “mezardan çıkardığımız insanları, yeniden ölüme göndermeyi içine sindiremiyordu...”

Olağanüstü geniş kapsamlı bir af mı, yasa değişikliği mi ne yapılacaktı bilmiyorum...

Tahliye edilen yüzlerce sanık, bir daha hapse girmemek umuduyla çıkmışlardı o hücrelerden...

Sevdikleriyle kucaklaşmışlar, çoluklarını çocuklarını sarıp sarmalamışlardı..

Onları bir daha hapse gönderecektiysek, hiç çıkartmamalıydık...

Umudu hiç yeşertmemeliydik...

Hayatı hiç göstermeyecektik...

Güneşi gösterip, yeniden karanlığa gömmek, bizim çok öğündüğümüz insanlığımıza, merhametimize, zor günlerdeki kadirşinaslığımıza yakışıyor muydu?..

Bu muydu tarih boyu çok öğündüğümüz milli hasetlerimiz?..

Bize yakışan “İnsanların özgürlüğünü bırakıp, duygularıyla mı oynamaktı?..”

ShowHaber ve Ateş Hattı başlarken jenerik “Nerde bu devlet?..” diye dönerdi?..

Jenerik yayında olsaydı şimdi şöyle dönecekti?..

-“Nerde bu insanlık?..”

ZAAFLARINI SEVDİM BEN TURGUT ÖZAL’IN...

Piyade Teğmen Murat Şeref Baba yazmıştı mektubu Turgut Özal’a…

-”Alışamadım...” diye...

Dün Turgut Özal’ın 21. ölüm yıldönümünde görüntülerini televizyonlarda görürken, onu kadar özlediğimi, eksikliğini ne kadar hissettiğimi fark ettim...

***


Başbakan Tayyip Erdoğan, her zaman kendisini Adnan Menderes ve Turgut Özal çizgisinin üçüncü sivil siyasi unsuru olma noktasına oturtuyor...

Olabilir...

Arka arkaya seçim kazanan merkez sağ sivil siyasi lider portrelerinin ana figürleri ve baş aktörleri Menderes, Özal ve Erdoğan’dır...

Demirel’le birlikte...

Siyasi çerçevelemeye bir itirazım olamaz...

***


Ne ki;

Psikoloji biliminin öğretilerinden biliyorum ki,

“Bir insan çok özleniyorsa eğer, esas özlenen onun, o anda eksik olduğu hissedilen özellikleridir...”

Dün Turgut Özal’ı çok özlediğimi fark ettim...

Niye bu kadar özledim Özal’ı acaba diye oturup düşündüm?..

Fotoğrafına bakarken, kalbime ve aklıma düşenleri hissetmeye çalıştım...

***


Babacanlığını özlemişim Turgut Özal’ın...

Sevecenliğini...

Siyasi rakiplerinin kalbini durduran ağır eleştirilerine ve siyasi yıpratmalarına karşın yine de kızmamasını...

Bağırmamasını...

Yüzü kızgınlıktan ve öfkeden simsiyah olduğunda bile, gürlememesini...

Bozmamaya çalıştığı gülümsemesini...

Hep bir parça kalender durmasını...

Çelebiliğini...

***


Zaman zaman kızına ve oğluna söz geçiremeyen babalığındaki biçareliğini...

Karısı karşısındaki yönetilebilirliğini... Hatta kılıbıklığını...

Erkek kardeşleriyle, eşi arasında kalan insani hallerini...

Tontonluğunu...

Kızıyla ilgili haberler çıktığında, gazetecilere dönüp;

-”Yazmayın bu haberleri... Hangi baba kızına sahip olabiliyor?.. Kimin başına gelmiyor ki?..” deyişindeki çelebiliği...

Sanıyorum zaaflarını sevmişim ben Turgut Özal’ın...

Karizmasından ve vizyonundan ziyade...

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR