Ali Babacan’ı görmeyen gözler!..

Ensesi kalın kişilerin büyük çoğunluğu son on yıl içinde “yanlış ata” oynadılar...

Tayyip Erdoğan benim 2000-2001 yıllarındaki televizyon ratinglerimin gösterdiğine göre, gümbür gümbür gelmekteydi...

Tayyip Erdoğan haberleri tavan yapıyordu...

Diğer siyasilerin haberleri taban yaparken...

Henüz AKP bile kurulmamışken...

Ben ensesi kalınlardan olmadığımdan, o günlerde benim için apaçık olan bu gelişmeye göre ‘pozisyon almadım...’

Bugün televizyonculukla o günkü kadar aktif uğraşmıyorum...

Fakat hayatın ratingini, insan davranışının saikini, konjonktürün empatisini yapabiliyorum şükür...

***


Dün KONDA araştırma şirketi, “Erdoğan Cumhurbaşkanlığı’na çıkarsa, AKP’nin başında kimi görmek istersiniz?..” diye sormuş deneklere...

O denekler ki, bugün bir genel seçim olsa yüzde 50.4’ü AKP’ye, yüzde 27.9’u CHP’ye, yüzde 13’ü MHP’ye oy vereceğini söylüyor...

Son seçimlerin paralelinde bir tablo bu ve şu anki durumu realist bir gözle inceliyor...

Üç aday yüzde 21’in hemen üzerinde oy alarak ilk üç sıraya yerleşiyorlar, Tayyip Erdoğan’ın yerine AKP Başkanlığı’na gelmek için...

Bu üç ismin ikisi sürpriz isimler değil...

Geçtiğimiz on yılı Tayyip Erdoğan’la birlikte AKP’nin beyin takımı olarak yöneten kader arkadaşları onlar...

Abdullah Gül ve Bülent Arınç...

Türkiye’de son on yıldaki AKP iktidarının, Başbakan Erdoğan’la birlikte en önemli üç siyasi figürünün ikisi...

Abdullah Gül yüzde 21 ile üçüncü sırada, Bülent Arınç yüzde 21.2 ile onun bir gıdım üzerinde ikinci sırada...

***


Tayyip Erdoğan, kendisinin 2024’e kadar sürdüreceği iki dönemli bir Cumhurbaşkanı-yarıbaşkan konumuna halk oyuyla gelmeyi planlıyor...

Şimdi hayatın ratingini, insan davranışının saikini, konjonktürün empatisini bulmak isteseniz; siz olsanız ne yaparsınız?..

Önümüzdeki 10 yılı “kendinizle uyum içinde çalışacak genç ve güven veren bir liderle” mi götürürsünüz, yoksa iktidarınızın on ikinci yılında, ilk kadronuzu hiç değiştirmeden mi devam edersiniz?..

İlk kadroyla devam edeceksiniz, ülkeyi geleceğe nasıl taşıyacaksınız?..

AKP’nin genç kadrolarını Başkanlık için vitrine çıkarmayacak mısınız?..

Halkta yeni bir umut, taze bir heyecan yaratmaya uğraşmayacak mısınız?..

Politikanın en temel öğesi olan “heyecan ve umut” kavramını yeni bir yüz ve genç bir imajla yenilemezseniz, kendi imajınızın da eskiyeceğini fark etmeyecek misiniz?..

Konda’nın anketinde iki eski toprağın biraz üstünde yer alan aday yüzde 21.8 ile Ali Babacan...

***


Türkiye’de son on yılda hep yanlış ata oynayanların hayatı anlamaları pek mümkün olmaz...

Onlar gerçek bir empati duygusundan yoksun, hayatı kendi gölge oyunlarındaki muktedirler savaşından ibaret bir mecrada gördükleri için, bu yaşam diyalektiğini de kavrayamayacaklar...

Oysa; Başbakan’ın bugünden bütçeyi teslim ettiği, genç, temiz yüzü ve politikacıdan ziyade teknokrat görüntüsüyle, kamuoyuna en fazla güven veren portrelerden biri olan Ali Babacan burada en güçlü lider adayıdır...

Üç dönem milletvekilliği yapma gibi kendi koydukları engeller onları ne kadar bağlar bilemem, ancak Tayyip Erdoğan halk oyuyla seçileceği yeni dönemlere, güveneceği ve partisine tazelik katacağına inandığı genç adaylarla girecektir...

Hiçbir siyasi kavganın içinde yer almayan, son yıllarda hiç ofsayta düşmemeye özen gösteren ve “ekonomik başarının arkasındaki isimlerden biri olarak” ön plana çıkan Ali Babacan’a dikkat...

***


Bu yazıyı yazıp yazmamayı çok düşündüm...

Belirli merkezlerin kulağına kar suyu kaçırmanın, “durup dururken genç bir politikacıyı hedef tahtası yapıp yapmayacağını” çok düşündüm...

Sonunda kararımı verdim...

Ben Tayyip Erdoğan’ın geleceğini de iki yıl önceden görüyordum, fakat gazeteciliğimi yapma dışında kişisel çıkara dayanan hiçbir pozisyonlamaya sokmamıştım kendimi...

Otuz üç yıldır tek pozisyonu gazetecilik olan bir yazar, gördüğünü yazar...

Umarım Ali Babacan zarar görmez bu yazdıklarımdan... Hiçbir yakınlığım yok...

Aynı Kolej’in sıralarında okumanın dışında...

Bir ‘olumsuz’un müsebbibi olmak istemem sadece...

Gerçi olursam da cevabım hazır;

-”Ne yapayım ki ben gazeteciyim... Sadece gazeteci!..”

*****


AZİZ YILDIRIM’IN, AYKUT KOCAMAN ISRARI NİYE?..

Enteresan bir adam Aziz Yıldırım...

“Egemen karakterlerde” çok görüldüğü gibi kendi sezgilerine çok fazla güveniyor...

Dünya dursa kendi sezgilerinden vazgeçmiyor...

Onu anlıyorum...

Üstelik çok zor zamanlar geçirdiğinin de farkındayım...

Fenerbahçe camiasında ilk günlerdeki desteği yok...

Taraftarın bir kısmı, Aykut Kocaman’ın yanında onun da adını istifasını istedikleri listesine koyuyor...

Bunun fazla bir önemi olmaz...

Fakat cezaevine ilk girdiği günlerdeki Fener kamuoyu desteği nerede, bugün Alex’in gidişinden sonra yok olan sihir nerede?..

***


Buna rağmen tam bildiğim Aziz Yıldırım gibi davranıyor...

Futbolculara “Hocalarını ikna etmeleri” direktifini veriyor...

Kendisi sabah 04’e kadar Hoca’sını ikna etmek için dil döküyor...

Avrupa’nın ünlü takımlarından üç büyük transferi gerçekleştireceğinin sözünü Hoca’sına veriyor...

“O iyi bir Fenerbahçe’lidir...” diyor başka bir şey demiyor...

Ağır eleştirilere maruz kalan bütün “güçlü egolar” gibi yakın çevresinden böyle bir günde kurban vermek, “çevrenin baskısına boyun eğmek” anlamına geliyor Aziz Yıldırım için...

Sanki kendi kimliğiyle Aykut Kocaman’ın kimliğini birbirlerinin içinde eritmiş gibi...

Aykut Kocaman’a yapılan davranışın kendisine yapıldığını düşünmeye başlıyor...

***


Oysa taraftar böyle düşünmez...

Takım iyi gitmiyorsa, Alex’le sorun yaşamış ve durumu iyi yönetememiş Hoca’nın gitmesini isteyebilir...

Hoca’nın gitmesini istemesi illa ki Aziz Yıldırım’ın da gitmesini istemesi anlamına gelmiyor Fenerbahçe taraftarının...

Onların kafasında böyle bir “birliktelik” yok...

Aziz Yıldırım’ın kafasında var bu birliktelik ve bu bir türlü ayrışmıyor...

New Castle’dan haftada 100 bin pound isteyen 7.5 milyon pound bonservisli Demba Ba’yı almaya çalışıyor, fakat yeni bir Hoca için istekli davranmıyor...

Yüksek egolu kişiliklerin en temel hatası “kendileri ve çevreleriyle oluşturdukları dünyada geçmiş zaferlerin ve kader ortaklıklarının duygu dünyasında takılıp kalmalarıdır...”

İnsan beyni ne yazık ki, bir süre sonra her yaşadığını hazmederek, geride bırakıp bir yenisine bakamıyor...

Bir süre dinlenmesi rektifiye olması gerekiyor...

Aziz Yıldırım geçmiş kader ortaklığının duygusal türbülansının etkisiyle Aykut Kocaman’la arasındaki sınırları kaldırıyor...

Aziz Yıldırım bunu kaldırınca, Aykut Kocaman’a yönelik eleştirileri paratoner gibi kendi üstüne çekiyor...

Bundan sıkıntı duyduğu yok...

O bunu kahramanlık abidesi ve bir liderlik şartı olarak görüyor...

Bir dejavu duygusu yarattığı kesin bazılarımıza...

Ne ki bu dejavu içinde obsesyon barındıran bir dejavu duygusu...

*****


BİR 24 ARALIK ANISI...

Dün genç yaşta yaptığım evliliğimi bitirişimin 25. yıldönümüydü...

11 yıl önce dün, Ayşe Nazlı ismindeki küçük kız benim kızım oldu...

Onun bana “baba” demesini, bir boşanma yıldönümünde hayattan talep ettim... Batılıların “ailece kutlamaya özen gösterdikleri en büyük bayram olan Noel bayramının ünlü arefesine denk düşen” ilginç olaylar hayatımda bunlarla sınırlı değil...

Dün gece hayatımın dönüm noktaları gözümün önünden geçti... Robin Sharma’nın şu satırlarını düşündüm;

“Ne kadar büyük bir eve sahip olduğunuz, ya da sürdüğünüz otomobilin ne kadar gösterişli olduğu önemli değildir...

Yaşamınızın sonunda yanınıza alacağınız tek şey vicdanınız olacaktır...

Vicdanınızı dinleyin...

Size rehberlik etmesine izin verin...

Neyin doğru olduğunu o bilir...

En sonunda, size çağrınızın karşılık beklemeden başkalarına hizmet etmek olduğunu söyleyecektir...”

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR