Ünlü bir konuşmacı, seminerine 50 dolarlık bir banknotu izleyicilere göstererek başladı...
-”Elimde tuttuğum 50 doları kim ister?..” dedi...
-”Parmak kaldırsın...”
Salonda yaklaşık 200 kişi vardı...
Eller havaya kalkmaya başladı...
Salondaki dinleyicilerin hepsi 50 dolarlık banknotu istiyorlardı...
Konuşmacı; bunun üzerine 50 dolarlık banknotu aldı ve avucunun içinde iyice buruşturdu...
Para kırışık, buruşuk bir hal aldı...
Bu haliyle, doğru düzgün ütü tutulmadan, 50 dolarlık banknotu alışverişte kullanmak bile kolay değildi...
Konuşmacı; kırışık, buruşuk 50 doları tekrar parmaklarının ucuna aldı ve havaya kaldırdı.
-”Söyleyin bakalım...” dedi...
-”Şimdi kim bu kırışık, buruşuk 50 doları ister?..”
Salondaki dinleyicilerin hepsi, bir kez daha parmaklarını kaldırdılar...
Paranın buruşması bir şey ifade etmiyordu onlar için...
Hepsi 50 doları kırışık da, buruşuk da olsa istiyordu...
Bunun üzerine konuşmacı, gösteriyi iyice şiddetlendirdi...
50 dolarlık banknotu yere attı...
Ayakkabılarının altıyla banknotun üzerine bastı, ezdi, banknotu kirletti...
Biraz önce kırışık, buruşuk bir hal almış olan banknot, bu sefer tozlanmış, kirlenmiş, elle tutulamaz bir hale gelmişti...
Konuşmacı yine oralı olmadı...
Ayakkabısının altında ezilmiş olan banknotu yerden aldı...
Parmaklarının ucuyla elinde tuttu, havada salladı ve izleyicilere sordu:
-”Şimdi bu kirli, tozlu, pis, kırışık ve buruşuk 50 dolarlık banknotu kim almak ister?..”
Salonda hiçbir değişiklik olmamıştı...
Bütün eller yine havaya kalkmıştı...
İzleyicilerin hepsi, buruşuk da olsa, kırışık da olsa, kirli, paslı, tozlu da olsa 50 dolarlık banknotu istiyorlardı...
Ünlü konuşmacı bunun üzerine şöyle dedi:
-”Arkadaşlar burada çok önemli bir şey öğrendiniz... Görünen o ki, burada paraya ne yaptıysam, önemsemiyorsunuz... Onu istemeye devam ediyorsunuz... Çünkü benim 50 dolarlık banknota yaptığım şeyler, onun değerini düşürmediler... O hala 50 dolar sizin gözünüzde...
Hayatınızda çoğu zaman verdiğiniz kararlar veya hayat şartları nedeniyle, tıpkı bu 50 dolar gibi hırpalanabilirsiniz... Canınız acır... Yerden yere vurulursunuz... Kendinizi kötü hissedersiniz... Ancak ne olduğu ve ne olacağı önemli değildir... Hiçbir zaman değerinizi kaybetmezsiniz... Temiz ya da kirlenmiş; hırpalanmış ya da kırılmış hiçbiri önemli değildir...
Önemli olan şudur,
Sizin değeriniz aynıdır ve değişmeyecektir...
Sizi sevenler sizin ne kadar değerli olduğunuzu her zaman bileceklerdir...
Siz, sevenlerin ve değerinizi bilenlerin gözünde hiçbir zaman değer kaybetmeyeceksiniz... Kendi gözünüzde kaybetmediğiniz gibi...“
Böyle dedi, ünlü konuşmacı...
Burçin Alpacar’dan aldığım bir öykü bu...
Gözümün önüne 13-14 yaşlarımda çocukluktan gençliğe geçtiğim ilk günler geliyor...
Aynanın karşısında kendime, çıkmakta olan bir iki sivilceme, alnıma düşen küçük kahkülüme, dalgalı saçlarıma baktığım, gözlerimle aynada kendimi seyrederken, ruhumla konuştuğum, o ilk gençlik günlerime gidiyorum...
Bugün banyodaki aynada; kendisine hala aynı saflık, nahiflik, mahcubiyet ve masumiyetle bakan çocukla hala her şeyiyle aynı olduğunu fark ediyorum 40 yıl önceki silüetimin ve ruhumun...
Aradan geçen 40 koca yıl, o çocuğun aynada gördüğü kendi ruhsal silüetini hiç değiştirmiyor...
Gözlerini, bakışlarını, alnını, duruşunu ve en önemlisi kalbinin şeklini hiç değiştirmeden duruyor...
O gün yaşadığı gençlik stresinden, baskılarından ve sıkıntılarından arda kalan endişeyle, bugün aradan geçen 40 yılın bagajlarıyla yüklenen yüzdeki “aynılığı“ fark ediyorum...
Dehşet bir şey bu...
Alnımın iki yanına oturan iki çizgi var şimdi...
İkisinin de arka arkaya olduğunu hatırlıyorum...
Birkaç ay arayla Atina’da...
Bir sabah banyoda aynaya bakmış, alnımın sol tarafında oluştuğunu gördüğüm derin ayrıktan korkmuştum...
28 yaşındaydım...
Birkaç ay sonra, aynı ayrığın biraz daha hafifini sağ tarafımda görmüştüm...
O günlerde gazetedeki streslerin yaşattığı hırpalanma; alnımdaki ayrıkları hatıra olarak bırakmış ve zaman içinde hayatımdan kopup gitmişti...
Amerikalı ünlü konuşmacının gösterdiği 50 dolarlık banknot gibi...
Ezilmiş, horlanmış, hırpalanmış, kırıştırılmış, buruşturulmuş bir banknot gibi...
Ne ki, konuşmacının söylediği gibi ben yine aynı banknottum...
Ruhum aynıydı...
Değerim aynı...
Üstüne üstlük, 50 dolarlık banknottan farklı olarak, konferans salonunda beni isteyen ve istemeyenlerin sayısı beni ilgilendirmiyordu...
Ben aynı ruh olduğumu biliyordum...
Kendi gözümdeki silüetim ve değerim aynıydı...
Ne bir milim artmış ne bir santim azalmıştı...
Emindim...
Ayna öyle söylüyordu...
Ne acı vardı ne tatlı...
Aynadaki silüet aynıydı...
TARİFSİZ KEDERLER İÇİNDE...
İstanbul’da Boğaziçi’nde
Bir fakir Orhan Veli’yim...
Veli’nin oğluyum...
Tarifsiz kederler içinde...
Rumelihisarı’nda oturmuşum...
Oturmuş da bir türkü tutturmuşum...
‘İstanbul’un mermer taşları,
Başıma da konuyor, konuyor aman martı kuşları;
Gözümden boşanır hicran yaşları;
Erdal’ım
Senin yüzünden bu halım.’
İstanbul’un orta yeri sinema,
Garipliğim, mahsunluğum
duyurmayın anama,
El konuşur sevişirmiş bana ne...
Sevdalım...
Boynuna vebalim!..
İstanbul’da Boğaziçi’ndeyim,
Bir fakir Orhan Veli;
Veli’nin oğlu,
Tarifsiz kederler içindeyim...
(Ülkü, 1-2-1945)
Haberin Devamı
Haberin Devamı

