Hintli şair Tagor anlatıyor:

Keçi, bir gün her şeyin yaratıcısı Brahman’ın huzuruna çıkmış.

“Bir şikayetim var” demiş,”Bütün yaratıklar beni yemek istiyor. Beni her görenin aklına önce benim etimle beslenmek geliyor. Yüce Brahman, sence bu haklı bir durum mu?”

Brahman keçiyi dinledikten sonra cevabını vermiş:

“Ne diyeyim ki çocuğum, seni görünce benim bile ağzım sulanıyor...”


Bir Zen bilgesine genç müritlerden birinin üç gündür yemek yemediğini söylemişler. O da genç müridi yanına çağırıp bu orucun nedenini sormuş.

“Kendi kendimle mücadele ediyorum” demiş genç mürit.

“Çok zor bir iş yapıyorsun” diye başını sallamış bilge, “Böyle bir zor mücadeleyi üstelik açkarnına yapıyorsun, seni gerçekten kutlarım... Ama başarı şansının az olduğunu da söylemek isterim...”

Ambrose Bierce de bir yemek hikayesi anlatıyor:

Aslan ormanda dolaşırken ayağına diken battı. Acı içinde kıvranırken bir çoban gördü, ondan ayağındaki dikeni çıkartmasını istedi. Çoban aslanın dediğini yaptı. Aslan az önce başka bir çobanla karnını doyurmuş olduğu için kendisine yardım eden çobana dokunmadı.

Aradan epeyce bir süre geçti. Çoban bir suç işledi. Cezası aslanlara atılmaktı.Arenaya getirildi, aç aslanlar homur homur dolaşırken ortalarına atıldı.

Aç aslanlar tam çobana doğru ilerlemeye başlamışlardı ki içlerinden biri “Durun!” diye bağırdı. “Bu adam benim ayağımdan kocaman bir diken çıkarıp beni kurtarmıştı...”

Bu sözü duyan diğer aslanlar, çobanla aslan arasındaki özel ilişkiye saygı gösterip çekildiler.

Hak sahibi aslan da çobanı tek başına yedi.