Olur. Ama "yıpratmayalım" diye yanlışları söylemeyelim mi?

Bu "yıpratmayın" edebiyatı bizde çok yaygındır. Kimi eleştirirseniz hemen karşıdan aynı ses gelir: "Böyle önemli bir kurumu yıpratamazsınız!"

Hiçbir "kurum" dışarıdan yıpratılamaz. O kurumun içindeki "çürükler" kurumun bütününe hakim olmuş gibi görünüyorsa, o kurumun içindeki "sağlamlar" "çürükleri" temizlemek için uğraşmıyorsa o kurum yıpranır. Yıpratan da kendi içindekilerdir. "Çürükler" ve "çürükleri" temizlemeyenler...

"Çürükler" ise ancak uygun ortamlarda ortaya çıkarlar. Yargıda oluşan "uygun ortam"ın ne olduğu bellidir.

Korkunç rakamlar daha önce açıklandı. Yargıtay'ın elindeki 183 bin 472 dosya (yazıyla yüz seksen üç bin dört yüz yetmiş iki) geçen yıldan bu yıla devredildi. Yargıtay'ın bu yıl görüşmesi ve karara bağlaması gereken toplam dosya sayısı 294 bin 898.
Böyle bir yükü kaldırabilmek için Yargıtay'ın her dairesi 2 ya da 3 dakika içinde bir dosyayı karara bağlıyor. Yüksek yargı en çok üç dakikada bir dosyayı karara bağlamak zorunda.

Tartışılacak ne kalmış ki?
Böyle bir durumda yargının gerektiği gibi çalıştığını iddia etmek için insanların fazla saf olduğunu zannetmek gerekir. Üç dakikada karara bağlanan dosyaların kaçta kaçında "adaletin tecelli ettiği" söylenebilir?

Çürükleri yetiştiren uygun ortam budur. Bu ortamda davalar bitmez, insanlar sürünür durur. Yargıdan kaçmak isteyenin önünde bütün yollar açılır. Dosyalar bile kaybolur. Dosyalar kaybolabiliyorsa ortaya "dosya kaybedicileri" çıkar.

Yargıdaki bu ortamı değiştirecek olan yine yargıdır. Türkiye'de siyaset kurumunu siyasiler yıpratmıştır. Siyasetin işleyiş biçimini ve siyasileri eleştirenler yıpratmamıştır. Eleştiri ya da durum tespiti, güçlü hiçbir kurumu yıpratmaz, yıpratamaz.

Eğer bugün, sadece bugün değil, yıllardır yargının işleyişi tartışma konusuysa "yargıyı yıpratmayın" diyerek işin içinden çıkılamaz.

Bir dosyayı incelemek, tartışmak ve karara varmak için yüksek yargının sadece 3 dakikası varsa tartışılacak bir konu kalmamış demektir.