Bir bilge Budist rahibe yeni bir öğrenci gelmişti. O çevrenin önemli şahıslarından birinin oğluydu. Zengin birinin oğlu olduğunu her hali ve tavrıyla gösteriyordu. Gözleri, "Ben babamın zoruyla buradayım, bir süre sonra gidip kendi hayatımı yaşayacağım" diye bakıyordu.

Çocuk öğretmeninin yanında oturmaya başladı. Günler geçiyor, öğretmen hiç konuşmadan duruyor, çocuk da sıkıntıdan patlıyordu.

Bir gün rahip ayağa kalkıp yürümeye başladı; çocuğa da işaret etti kendisini izlemesi için. Yürüdüler, yürüdüler. Yakındaki ulu dağın eteğine kadar geldiler. Bilge yürümeye devam ediyor, çocuk da arkasından onu izliyordu. Çocuk yorulmuştu. Durup biraz dinlenmek istiyordu ama babasına söz verdiği için bilgenin arkasından gitmeye devam ediyordu.

Saatlerce yürüdüler. Dağın eteğinde ilerlemeye devam ederken çocuğun ayağı bir ağaç köküne takıldı, düştü. Ağzından güçlü bir "Ahh" sesi çıktı.

O anda dağın tepelerinden çok daha güçlü bir "Ahh" geldi. Çocuk bir an şaşırdı, sonra ayağa kalkıp bilgeyi izlemeye devam etti.

Biraz daha yürüdüler, bilge durdu çocuğa döndü ve bağırdı:

"Sen bir korkaksın!" Sesi dağdan geriye döndü: "Sen bir korkaksın!"

"Küçük bir bitkiye çarptın ve hemen yıkıldın!" Dağdan aynı sözler daha güçlü olarak geri geldi: "Küçük bir bitkiye çarptın ve hemen yıkıldın!"

Çocuk ne olduğunu anlamaya çalışırken bilge dağa döndü ve seslendi:

"Seni seviyorum!" Dağ cevap verdi: "Seni seviyorum!"

Çocuk şaşkınlıkla izliyordu, bilge yine konuştu:

"Sen muhteşemsin, sen harikasın!" Dağ yine cevap verdi: "Sen muhteşemsin, sen harikasın!"

Sonra öğrenciye döndü:

"Neydi az önce duyduğun?" Çocuk kendinden emin cevap verdi: "Yankıydı..."

"Evet yankıydı, ama senin yankındı, senin yansımandı, sendin... Sen ne söylediysen, ben ne söylediysem o da bize aynı şeyi söyledi. Sen ona acı ilettin o da sana acı iletti. Sen ona sevgi iletirsen o da sana sevgi iletir. Doğa da aynı insanlar gibidir, ne alırsa onu verir..."