Başkanlık sistemi tartışmasının ortaya atılmasının arkasında önemli bir "tehlike" görmek mümkün: Rejim seçimle gelmiş bir "tek parti" sistemine doğru gidiyor.

* AKP hükümeti (nedenleri ve kaynakları ayrı ayrı tartışma konuları olmakla birlikte), birçok alanda başarılı olmuş ve merkez ile merkez sağı çok geniş biçimde "kapatır" duruma gelmiştir.

Sadece DYP, çiftçi sorunları üzerinden bir muhalefet platformu oluşturma çabasına devam ediyor. Bunun dışında da toplumsal temeli olan bir farklı ses duyulmamakta.

"Bugün seçim olsa"
Son olarak 30-31 Aralık 2004 tarihlerinde ANAR tarafından yapılmış bir kamuoyu araştırması "bugün seçim olsa" sorusunun cevabını şöyle veriyor:

AKP .........yüzde 61,3
CHP............yüzde 12,9
MHP..........yüzde 6,5
DEHAP ............yüzde 6
DYP..........yüzde 3,5
SP................yüzde 3
Genç P. ........yüzde 1,6
ANAP............yüzde 0,7
Diğer..........yüzde 4,5

Buna göre, seçim barajı yüzde 10'dan yüzde 7'ye inse bile Meclis'e yine AKP ile CHP dışında başka parti girememektedir.

Üstelik CHP grubu da iyice küçülecek ve AKP "tek parti" rejimine çok uzak olmayan bir çoğunluk elde edecektir.

"Siyaset" nerede?
Türkiye'nin siyasi manzarası hiçbir zaman bu kadar dengesiz olmamıştı. Buna yakın bir dengesizlik 1954 ve 1957 seçimlerinde ortaya çıkmış, bu da büyük gerilimlerin kaynağı olmuştu.

Demokratik parlamenter sistemde, yürütmeyi yani hükümeti sürekli olarak denetleyen en temel organ parlamentodur. Eğer bir parti parlamentoda böyle büyük bir ağırlık taşırsa, onun da denetim ve denge görevini yapması fiilen mümkün olmaz.

Adnan Menderes böyle bir hava içinde "odunu koysam milletvekili olur" deme noktasına gelmişti.

Böyle bir seçim başansı kimin başını döndürmez ki? Buna dayanabilecek ruh ve beyin gücüne sahip politikacı sayısı herhalde pek azdır.

Bu manzara nedeniyle de AKP'yi suçlamak mümkün değil. Haksızlık olur. Ama CHP başta olmak üzere diğer bütün partiler, sadece bu manzara nedeniyle en ağır eleştirileri haketmiş durumdadırlar.

Fiilen bir "tek parti rejimi"ne yönelme ihtimali bile hem AKP, hem demokratik rejim için ve tabii ki Türkiye için önemli bir tehlikedir.