En üst düzeydeki siyasi kişilerin maddi varlıklarının sürekli olarak konu olması, siyasetin itibarının yerlerde sürüklendiğini düşündürüyor.

Başbakan olmuş, bakan olmuş, parti başkanı olmuş kişilerin mal varlıkları konusunda kuşkular bulunması büyük bir ayıptır. Ama böyle bir gerçek vardır. İnsanlar; siyasetin içinde olanlar ya da siyaseti izleyenler, siyasilerin bulundukları konumları ve güçlerini kendilerini zenginleştirmek için kullandıklarından kuşkulanıyor.

Bu ayıbın kaynağı da siyasilerin kendileridir. Şu anda mal varlığı tartışması Başbakan ile ana muhalefet partisinin genel başkanı arasında geçiyor. Tartışmayı başlatan da Maliye Bakanı'nın sonradan yalanlanan bir açıklaması oldu.

* Siyasetin en tepesinde yer alan kişilerin, birbirlerinin mal varlıkları hakkında kuşkuları varsa, halkın bütününün mal varlıkları hakkında kuşku duyması kaçınılmazdır.

Birbirleri hakkında bu suçlamaları yapan siyasiler aslında kendilerini de karaladıklarının farkında değil. Buna benzer bir tartışma on yıl önce Tansu Çiller ile Mesut Yılmaz arasında da yaşanmıştı.

Siyaset yara alır
Bir başbakan şemalarla, karmaşık faiz hesapları ve annenin yastığının altından çıkan altınlarla nasıl zengin olduğunu anlatmaya kalkıştığında inandırıcı olması mümkün değildir. O siyasinin bu açıklamayı yapmak zorunda kalması bile vatandaş açısından kuşkulu olmuştur.

Maliye Bakanı'nın, yalanlanmış olsa da ortamı gerginleştiren parasal iddialarının hemen ardından kendisi hakkında da "villa" suçlaması yapıldı. Bu bakanın kaçak konumundaki iki villası, küçük bir operasyonla "yasal" konuma getirilmişti.

* Bu işlem belki yasa dışı olmayabilir, ama etik açısından yanlışlığı ortadadır.

Başbakan mal varlığı konusunda salı günü açıklama yapacağını söyledi. Sonra bunu yalanladı, "öyle söylemedim" dedi.

Başbakan açıklama yapsa da yapmasa da açılmış yaraların kapanması mümkün değildir. Başbakan Erdoğan da CHP Genel Başkanı Baykal da bu tartışmadan yara almıştır.

Ama asıl yara alan bütün siyaset dünyasıdır.

Bunun gibi para tartışmaları eninde sonunda bütün siyasilere dönük kuşkulu bakışları güçlendirir, siyasetin gerçekten temizlenmediği duygusunu yayar. Bugün de böyle olmuştur.