Kürt sorununun terörden arınması yolunda en önemli aşamalardan birine gelindi. Silahların nasıl ve nereye bırakılacağı konuşulmaya başlandı.

PKK’nın ateşkes ilanıyla birlikte, ilk kez Kandil’den bir “Birleşmiş Milletler” sözü duyuldu. O günün öncelikleri dolayısıyla bu söz fazla dikkat çekmedi. Ancak şimdi ortaya çok somut bir öneri çıktı: PKK’nın silahlarını Birleşmiş Milletler’e teslim etmesi.

***

Birleşmiş Milletler sözü, sorunun bir tür “devletlerarası” sorun gibi ele alınacağı, uluslararası boyuta taşınacağı kuşkularına yol açabilir. Şu anda bu önerinin içinde herhangi bir “arabuluculuk” unsuru ortaya çıkmış değil.

Gerçi Birleşmiş Milletler’in, sadece devletlerarası ilişkilerde görev almadığı, birçok örnekte olduğu gibi “toplumlararası” ya da bir tarafında devlet diğer tarafında bir “topluluk” olan durumlarda da görev aldığı görüşü öne sürülüyor.

Aslında tartışmayı böyle bir noktaya çekmek anlamlı değildir, çünkü öneri sadece PKK’nın silahlarını Birleşmiş Milletler’e teslim etmesi çerçevesindedir.

***

Her şeyi çok hızlı yaşıyoruz, daha birkaç gün önce şehitler bütün ülkeyi sarsarken bugün silahların nasıl bırakılacağını konuşabiliyoruz.

PKK’nın ateşkes ilanında güçlü bir kamuoyu baskısının etkili olduğu açıktır. Türk halkı, Kürtler de dahil, silahların susması yönünde çok açık irade belirtmeye devam ediyor.

Bundan önce benzer fırsatlarda birileri ortaya çıkıp “işte terörün belini kırdık” diye bağırarak barış yollarının tıkanması için ellerinden geleni yapmışlardı. Bugün de yapabilirler. Ama artık kamuoyu bu duygusal sömürülerle savaş ortamını sürdürmek isteyenler konusunda çok daha bilinçli olduğunun işaretlerini de veriyor.

***

Ortada bir fırsat vardır. Bunu değerlendirmek, süreci gerçek bir barış sürecine çevirmek Ankara’nın elindedir.

Cumhurbaşkanı Gül, bu yönde olumlu bir işareti Azerbaycan yolunda verdi.

Hükümet bu fırsatı da heba etme hakkına sahip değildir. Bunun için, referandum meydanlarında ortaya çıkabilecek savaşa devam kışkırtmalarının da üstesinden gelmekle yükümlüdür.