Türkiye'nin en "sıcak" yaşadığı son savaş 1974 Kıbrıs Barış Harekâtıydı. Türk Ordusu savaştaydı ve Atina'daki askeri yönetimin yeni bir çılgınlık yaparak Türkiye'ye karşılık vermesi bekleniyordu.
Batı'da karartma yapılıyordu, insanlar savaşın büyümesi ihtimaline karşı kendilerince tedbir alıyordu. Savaş duygusunu, savaşın "içinde" olma duygusunu bütün ülke yaşamıştı.

İkinci Dünya Savaşı Türkiye'nin burnunun dibine gelmişti. İsmet İnönü inanılmaz bir diplomatik ustalıkla ülkeyi savaşa sokmamayı başardı.
Ancak Türkiye savaşı bir ölçüde yaşadı. Karartma geceleriyle, vesikaya bağlanmış gıda maddeleriyle, sınırlarda her an sıcak çatışmaya girmeyi bekleyen askerleriyle...
Körfez savaşında ise, Türkiye'nin Batı'dan yana açık tavır almasına rağmen Irak'tan gelen büyük göç dalgası dışında savaş hep "uzakta" kaldı.

Savaşın içinde!..
Bu kez savaş uzakta değil çok yakında. Türkiye toprakları Kuzey Cephesi'nin operasyon üssü olacak, 350 Amerikan uçağı Türkiye'deki üslerden kalkacak, Irak'taki hedefleri vuracak, dönecek. Vuracak, dönecek...
40 bin Amerikan askeri Kuzey Irak'ın işgali için Türkiye'den hareket edecek. Bu birliklerin bütün lojistik hizmeti Türkiye üzerinden sağlanacak.
Bütün bunlar olup biterken Saddam Hüseyin'in ordusunun ve bölgedeki anti-Amerikan ve anti-İsrail güçlerin ellerinin armut toplamasını beklemek saflık olur.

Olacak, zor olacak...
Amerikan ve İngiliz birlikleri Irak'ı, yeni bir düzen kurulana kadar, petrol alanlarının güvenliği sağlanana kadar işgal altında tutacaklar.
Binlerce kilometre uzaktan gelip bir ülkeyi işgal eden yabancı askerler o ülkenin, o bölgenin insanlarından sempati bekleyemez. Irak'ta, "Biz bu Saddam"ı deviremiyoruz, gelin siz devirin" diyen de yok.
Güçlü savaş makineleriyle gelip, daha güçsüz bir ülkeyi işgal edip, kendine uygun bir düzen kurmanın adı, önceki yüzyıllarda "sömürgecilik"ti.
Saddam Hüseyin bütün Ortadoğu için sorundur, dünya için sorundur, Türkiye için sorundur. Ama böyle bir savaşı yaşamak Türkiye için de, bölgedeki 300 milyon insan için de kolay olmayacaktır.