Dünya bugüne kolay gelmedi. Sandığı reddedenlerle, anlamayanlarla, çeşitli bahaneler öne sürüp gömmeye çalışanlarla uğraştı.

Sandık her zaman herkese istediğini vermedi. Ama insanların en açık irade beyanının aracı olarak artık yerini sağlama aldı.

Bugün yine sandıklar ortada.

İçinden çıkacak olanı kimimiz beğeneceğiz, kimimizse beğenmeyecegiz ve kızacağız. Ama sandıktan çıkanı kabul etmemek gibi bir şansımız yok.

***

Sandıktan çıkanı kabul edeceğiz ki, yarın sandıktan bizim istediğimiz sonuç çıktığında başkaları da o sonucu kabul etsin.

Bir zamanlar “Benim istediğim çıkarsa olur, çıkmazsa olmaz” diyenler pek çoktu. Ama artık iyice azaldılar ve bunu da yüksek sesle söyleyemez oldular.

Söyleyemeseler de hâlâ öyle düşünüyor, demokrasinin bizim gibi toplumlar için bir “lüks” olduğuna inanıyorlar.

Hatta demokrasinin zaman kaybı olduğunu düşünenler bile var.

Büyük çoğunluk ise sandığın nimetlerini gördü. Sesini yüksek çıkarmayı da öğrendi. Demokrasiden korkanların aslında kendilerinden korktuklarını da gördü.

***

Sandığın bir nimeti de kendisini fazla güçlü görenleri ayaklarından tutup yere indirebilmesidir.

Sandıkla gelen birçokları kendilerini sandıktan da güçlü gibi gördüler ve sonra yine sandık tarafından kendilerine getirildiler.

Önemli olan, sandıkla gelenin sandığa saygı duymaya devam etmesidir.

Sandığın çıkardıkları, bir süre sonra nereden geldiklerini unuttuklarında, bunun suçlusu olarak sandığı görenler de olmuştur. Bu yanılgıya düşmemek için sandığı iyi okumak, iyi anlamak şarttır; hem çıkanlar hem çıkamayanlar için...

***

Bugün yine sandıkla baş başa kalacağız. O mührü o kâğıda vururken bir tek duygu öne çıkacak, herkesin beyninin kıvrımlarından bir tek dalga geçecek ve mühür o dalganın gösterdiği küçük daireye yönelecektir.

Neyse ki sandık var. Neyse ki sandıkla gelenleri sandıkla gönderme imkânına sahibiz.

Bunu kolay öğrenmedik, hep hatırlamak zorundayız.

Sandık varsa biz de varız; sesimiz var, yoksa biz de yokuz, sesimiz de yok.