Perşembe gecesi geç bir saatte Ali Kırca’nın karşısında emekli general Osman Pamukoğlu vardı.

Bu genç emekli askerin anlattıkları, anlatırken yüzünden gelip geçen ifadeler, bazen düştüğü umutsuzluk, bazen coşku, ama hep bir acı kıvrımında ifadesini bulan trajediydi.

Bu trajedinin bir adı da “orada olmak.”

Orada, o dağlarda insan öldürmek için, ölmemek için, “vatan” adı verilmiş hayat kavramlarından birinin sahibi duygusuyla orada olmak...

Bayram sabahı gencecikken ölmüş çocuklarının, şehit çocuklarının mezarları önünde boynu bükük duran ailelerle birlikte orada olmak...

Son nefesinde “silahları bırakın” diyebilen Kürt yazar Mehmet Uzun ile birlikte orada olmak...

***
Bir süredir bir ulus, bir halk bütün varlığıyla orada olduğunu çok güçlü bir şekilde hissediyor.

Hepimiz, ama hepimiz orada olmalıyız ki, bu trajedinin son perdesinin oynanmasına katkıda bulunalım. Bu son perdenin ardından da “nihayet bitti” diyerek buruk bir iç huzuruyla kalkalım.

Osmanlı’nın karmaşasının, büyük savaşların içinden yeni bir vatan doğmaktayken bugünün dünyasını ve insanını göremezdik. Görebildiğimizdeyse çok zaman olmuştu. Ama genç vatanın gençlerinin ve onlarla birlikte hepimizin sürüklendiği bu trajediyi daha fazla sürdüremeyiz.

Her geçen dakika, akan her damla kan hepimizi suçlu haline getiriyor. Hepimiz orada olmak ve bütün silahların toprağın en derinlerine gömülmesi için elimize kazma kürek almak zorundayız.

Boş hayallerin peşinde sürüklendiğimiz sürece orada olmamız sadece yeni mezarların kazılması, yeni nefretlerin, yeni acıların üst üste yığılarak yeni trajedilerin temellerinin atılmasına yarar. Düşünelim ki kazmalar, kürekler yeni mezarlar kazmak için kullanıldığı gibi silahların gömülmesi için de kullanılabilir.

Her trajedide bir seçim anı vardır. Biz de hep birlikte, dağdaki çocuğun anası babasıyla birlikte bu kazma kürekleri, silahları gömmek için kullanabiliriz.

***
Kürtçe yazan Mehmut Uzun son nefesinde silahların gömülmesini isteyebiliyorsa, henüz sağ olan hepimiz de bunu isteyebiliriz, yapabiliriz.

Orada olmak çok zor. Orada kanları yere akmış şehitlerin yanında olmamız insanlığımızın gereğidir, insanlığa borcumuzdur, çocuklarımızın geleceğini yeni trajedilerden koruma görevidir.

Orada olmak çok zor ama hepimiz orada olmak zorundayız. Silahları en derine gömmek için.