Siyasetin tepesindeki öfke dalga dalga bütün topluma yayılıyor. Bu öfke dalgasının herhangi bir toplumu ne kadar kırılgan bir hale getireceği, tepedekilerin umurundaymış gibi görünmüyor.

Başbakan bağırıyor, Baykal bağırıyor, Bahçeli bağırıyor, DTP’liler de bağırıyor.

Bu bağırış çağırış içinde hiçbir öneri, tartışmaya herhangi bir katkı olsun, bulunmuyor. Sadece bağırıyorlar.

Başbakan bağırıyor, çünkü demokratik açılımın ne olduğunu daha partisine bile anlatamadı.

CHP bağırıyor, çünkü herhangi bir konuda bir fikir ve öneri sahibi değil, var olmak için bağırmak zorunda. Üstelik Dersim gafının açtığı zararları, sadece bağırarak kapatabileceğini sanıyor.

MHP bağırıyor, çünkü “açılımlar olmasın, peki ne olsun” sorusuna bir cevap veremiyor.

DTP’liler bağırıyor, çünkü yaptıkları yanlışlarla demokratik sürece verdikleri zararı gizlemek ihtiyacındalar.

***

Bu öfkeli havaları Türk toplumu daha önce de defalarca yaşadı. 1960 öncesi, Demokrat Parti ile CHP böyle bir öfke kumkumasının ardından ülkeyi askeri müdahaleye götürdü...

1980 öncesinde Demirel ile Ecevit; her şeyi unuttular, sadece birbirlerine öfke kustular. Sonra Zincirbozan’da buluştular.

90’larda Mesut Yılmaz ile Tansu Çiller’in birbirlerine olan öfkeleri partilerini sıfırlamalarıyla sonuçlandı, ikisi de genç emekliler oldu.

Ve şimdi de Ankara, bütün bu yaşananları ve sadece öfkeyle beslenen siyaset türünün hem ülkeye hem de öfke sahiplerine verdiği zararları unutmuş görünüyor.

***

Bu kadar ağır bir aymazlık, topluma abartılı gösteriler; taş atma, karşıdakini asla dinlememe, kendisi gibi düşünmeyeni vatan haini görmek şeklinde yansıyor.

İzmir’dekinin benzeri bir gerilimin ardından hayatını kaybedenler olursa, siyasilerin müdahale imkânı da kalmayacaktır. Sonra yine “kardeş kardeşi öldürüyor” ortamına girilecektir ve bir kez daha demokrasi suçlanacak, bir kez daha demokrasiye ara verilmesini isteyenler ortaya çıkacaktır.

Çatışmalar yaşanan birkaç ilde sıkıyönetim ilanının gündeme gelmesiyle de aynı senaryoyu aynı şekilde, aynı aymaz siyasetçiler yüzünden bir kez daha yaşamış olacağız.

Öfkeyle yaşayanlar, öfkeyle beslenenler, fikirsizliklerini öfkenin arkasına gizleyenler Türk toplumunu germeye, defalarca yaşadığımız kara günlere götürmek için uğraşmaya devam ediyorlar.