Bilge, kapısı herkese açık olan evinde oturuyor, öğrencileriyle sohbet ediyor, derdi olanın derdini dinliyordu.

Kendisi derman bulamazsa, kim bulur diye birlikte düşünüyorlardı, hep birlikte herkese yardımcı olmaya çalışıyorlardı.

Öğrenciler, bilgenin her hareketini dikkatle izliyor, her sözünü dinliyor, sürekli olarak bir şeyler öğrenmek için çabalıyorlardı.

Bir ara içeriye uzak bir köyden gelen bir adam girdi. Çoktandır bilgenin yanına uğramamıştı. Selam verdi. Buyur edildiği yere otururken;

"Çoktandır görüşemedik efendim" dedi, "ama seni çok solgun gördük. Ne o, bir hastalık mı geçirdin? Çok güçsüz ve dertli görünüyorsun..."

Bilge, "haklısın" dedi, "kendimi toparlamak için çalışıyorum ve inanıyorum ki kısa zamanda tekrar sağlığıma kavuşacağım..."

Öğrencileri hayret içinde baktılar. Bildikleri kadarıyla bilgenin sağlık bakımından hiçbir şikâyeti yoktu.

O adam gittikten biraz sonra, yine uzak bir köyden başka bir adam geldi. Gözleri neşe içinde yerine otururken;

"Efendim ne kadar sağlıklı görünüyorsunuz... Görmeyeli kendinize çok iyi bakmışsınız, herhalde yiyeceğinize de dikkat ediyorsunuz; yürüyorsunuz, yüzüyorsunuz..."

"Evet" dedi bilge, "dediklerini aynen yapıyorum ve görüyorsun sağlığım çok iyi, keyfim de çok iyi..."

Öğrencileri yine şaşırdılar. Bilge aşırı yemezdi ama sağlıklı yaşam uğruna aşırı bir şeyler de yapmazdı. Biraz yürürdü ama yüzmezdi.

O adam da gittikten sonra, öğrencileri bir süredir tanık oldukları konuşmaları düşünerek sessizce beklediler.

"Anladım" dedi bilge, "az önce iki adamla tamamen farklı şekilde konuştum, siz de buna şaşırdınız..."

Öğrencileri hep birlikte "evet" dediler.

"Her ikisi de kendi durumlarını, kendi iç dünyalarını bende görüyorlardı. Gördükleri benim yüzüm değildi, aslında kendi yüzleriydi. Birincisine moral verdim, kendisine iyi bakması için onu yüreklendirdim.

İkincisi ise kendi hayatından çok memnundu, çok keyifliydi, ona da moral verdim; böyle sağlıklı bir hayata devam etmesi için ona destek oldum..."