ABD'nin Savunma Bakanı geçen hafta söyledi: "Irak'ta zor bir yaz geçireceğiz." Amerikan askeri stratejisinin hedefi, hızla Bağdat'ın alınması ve kendilerini destekleyecek Iraklılarla birlikte ilk harekâtın ardından hiç kayıp vermemekti. Şu anda Irak'ta her gün 2-3 Amerikan askeri hayatını kaybediyor. Amerikalı yetkililer de klasik bir "gerilla direnişi" ile karşı karşıya olduklarını yine birkaç gün önce açıkladılar. Karşıda işgalci varsa, gerilla kendi vatanını işgalciye karşı savunuyorsa böyle bir savaşı bitirmek hiç de kolay değildir. Irak'ta her gün Amerikalılara karşı operasyon düzenleyenler bir siyasi hareketin parçası değillerdir. Amerikan birlikleri işgalcidir, onlar ise kendi topraklarındadır.

Irak'ta demokrasi "kurmak"...
Amerikan yönetiminin, Washington'da kağıt üzerinde yaptığı hesaplar tutmamaktadır. Bunun temel nedenlerinden biri kuşkusuz, savaşın birinci nedeni olarak gösterilen "kitle imha silahları" meselesinde gerek Amerikan yönetiminin gerekse İngiliz yönetiminin kanıt olarak öne sürdüklerinin bir çoğunun doğru olmadığının ortaya çıkmasıdır. Saddam Hüseyin'in Irak'taki yönetimi çağdışı bir yönetimdi. Aynı İran'daki molla rejimi gibi. Aynı Suriye diktatörlüğü gibi. Aynı Körfez ülkelerindeki emirlikler gibi. Bu çağdışı yönetim tarzlarının halk iradesiyle, demokratik siyasi hareketler eliyle gündemden kaldırılması kuşkusuz çok kısa bir dönemde olabilecek işlerden değildir. Ama bu ülkelerdeki düzenleri dışardan askeri operasyonlarla değiştirmek de bugün hazmı zor bir politikadır. Sırbistan'da Miloşeviç'i gönderen NATO bombaları değil, Sırp halkının sağduyusudur. Irak'ta ise halkın bilinç ve toplumsal gelişme düzeyi böyle bir değişim için yakın dönemde umut verici olmamıştır. Bugün de Amerikan kontrolünde bir demokrasi hayalinin kolay gerçekleşir olmadığı ortadadır.

Bataklığa saplanmak!
Manzara belliyken Irak'a, "işgalci" konumundaki Amerikan ve İngiliz askerlerinin yanına Türk birliği göndermenin anlamını ve faydasını çok iyi tartışmak gerekir. Savaş öncesinde, Türkiye'nin güvenliği için Kuzey Irak'ta Türk askerinin denetim görevi yapması ayrı şeydir, bugün işgalci birliklere katılması ayrı şeydir. Bugün Irak'a Türk askeri göndermenin tek siyasi gerekçesi Amerikan yönetimi ile yaşanan kriz ve güvensizlik bulutlarını dağıtmak olabilir. Ortadoğu tarzı siyaset ve karmaşık güç dengeleri halen dünyanın en büyük bataklığını oluşturmaktadır. Bu bataklığa saplanmak, Amerika ile stratejik ortaklığı yeniden tesis etmek amacıyla da olsa, Türkiye için sadece bir tehlikedir. Türkiye'nin geleceği Irak'ın ve Ortadoğu'nun bataklıkları içinde değildir.