Danıştay saldırısıyla ilgili olarak ortaya çıkan gerçek, bu olayları en iyi izleyenler için bile “yok artık” dedirtecek cinsten.

Katliam ertesi, “bozuk” denilen cihazlarda bazı kayıtların daha sonradan silindiğini TÜBİTAK bir raporla tespit etti.

Saldırı oluyor, insanlar ölüyor, ülke birbirine giriyor, Danıştay gibi önemli bir kurumun içinde ya da civarında bazı eller bu cihazlara ulaşıyor ve görüntüleri siliyor ya da silmeye çalışıyor...

Böyle bir olayın ardından o gizli eller bu kadar rahat ve pervasızca çalışabiliyorsa, vay bu ülkenin başına geleceklere!

***

Gizli eller yakın dönemde Hrant Dink cinayetinin soruşturmasında ve davasında da fazlasıyla varlığını hissettirdi. Davanın can alıcı aşamalarında birdenbire yollar tıkanıyor, soruşturma, sanki önüne görünmeyen bir set çıkmış gibi duruveriyor. Olayın içinde olan kişileri mahkemeye çağırmak bile mümkün olmuyor, çağrılar muhatabına gitmiyor, giderse cevap gelmiyor.

Bu davadaki gizli ellerin ne yapmak istedikleri belli. İstenilen iki tetikçinin mahkûm olması, bunların dışında soruşturmanın ilerlememesi, olayın “münferit” olduğuna, kimse inanmasa da inanmış gibi yapılması vs... Dava sonunda mahkûm olacak iki kişinin geleceği tabii ki bundan sonraki hal ve gidişlerine bağlıdır.

Mehmet Ali Ağca hiç gevşememiş, kendisini askeri hapisaneden kaçıranları bile “satmamış” ve sonunda da özgürlüğüne, hatta kaynağı bilinmeyen maddi imkânlara bile kavuşmuştur.

***

Danıştay katliamı yakın dönemin amacı belli eylemlerinin en önemlilerindendir. Bazı gizli ellerin, olayın gerçek yönünün aydınlanmaması için kamera kayıtlarına el atmış olması durumu çok daha vahim hale getiriyor.

Bu olayla ilgili olarak da kamuoyu tümüyle ikiye ayrılmış durumda. Bir taraf bunun laiklik düşmanlarının eylemi olduğundan emin; diğer taraf, Ergenekon’un kargaşa çıkarma, darbe ortamı hazırlama planlarının bir parçası olduğuna inanıyor. Kamera kayıtlarıyla oynanmış olmasını her iki taraf da “karşı tarafın yanıltma faaliyeti” olarak görecektir. Böylece de kayıtlarla oynayan gizli eller amacına ulaşmış, tereddütler ve korkular içinde, sürekli gerilim altında yaşayan, birbirine güvenmeyen bir toplum yapısını perçinlemiş oluyor.