Af, bizde kullanıldığı şekliyle kuralları, yasaları yine yasa yoluyla bozmaktır. Aynı zamanda da yasalara, kurallara uyanları cezalandırmaktır. Kurallara uyanlara haksızlıktır.

Bu türden bir af mantığını, gelişmiş dünyada artık bulamazsınız, ancak bizde hâlâ yaşıyor.

* Hükümet şimdi bir öğrenci affı için harekete geçti. Hazırlanan yasaya göre, çeşitli nedenlerle okullarıyla ilişkisi kesilmiş olan yaklaşık 700 bin öğrenci bu yasayla affedilecek, eski eğitim kurumlarına aynı haklarla dönebilecek.

* Türban meselesinin çeşitli yollarla "ısıtıldığı" bir dönemde bu öğrenci affının asıl "derdinin" türban affı olduğundan kuşkulanmak için birçok neden var.

Af kapsamına girecek olan eski öğrenciler arasında türban nedeniyle okulundan atılmış olanları gösteren, üzerinde anlaşılmış bir sayı yok. Kimileri bu sayıyı 200 bin, kimileri 24 bin, AKP çevreleri de 6-7 bin olarak veriyor.

Ama bu sayı önemsiz. Önemli olan haksızlık.

* Türbanını çıkarmadığı için okuldan atılmış olan bir tek kız öğrenci olsa... Bir tek kız öğrenci de okumak için yasalara uyarak türbanını çıkarmış olsa... Türbanını çıkarmış olan öğrenci, bu af dolayısıyla türbanını çıkardığı için cezalandırılmış olacaktır. Bu durum, türbanını çıkarmış olan öğrenci üzerinde doğrudan baskı anlamına gelir.

Okuyacak yer olmasa da...
Bazılarının türban konusunda, kendi kafalarına göre bir çözüm zamanının geldiğini düşündükleri anlaşılıyor. Bu af yasasıyla 6 bin ya da 24 bin veya 200 bin kız öğrencinin türbanlarını çıkarmamaları dolayısıyla aldıkları ceza düşmüş oluyor ve bunlara tekrar türbanlarıyla birlikte okula dönme hakkı verilmiş oluyor.

* Bu af, aynı zamanda bu öğrenciler için bir "çözüm vaadi" niteliğinde. Çünkü bu öğrencilere, öğrenimlerine devam etmelerinin yolu gösteriliyor. Onlar bu yola gitmemiş, kurallara uymayı reddetmiş ve bu nedenle öğrenim hakkından vazgeçmişlerdir.

Bunlara şimdi "dönün" demek, bu tavırlarıyla ilgili sonuçların ortadan kaldırılması demektir.

* Bu af girişimiyle ilgili diğer gerekçelerin fazla mantıklı bir yanı yok. Bunlardan en geçerli olabilecek olan, okullarıyla ilişiği kesildiği halde askere gitmemiş olan erkek öğrencilere iki yıl daha askerliklerini geciktirme imkânının verilmesi.

Üniversite çevrelerinin bu affa karşı çıkarken belirtikleri bir nokta da üniversitelerde şu anda 700 bine yakın öğrencinin tekrar öğrenim görebilmesi için yeterli kapasitenin bulunmaması.

Affı hazırlayanların bunları düşünmediği belli. Asıl neyi düşündüklerini açıkça söylerlerse belki bu, kendileri açısından daha dürüst bir davranış olur.