Kibirli, mal düşkünü, şımarık ve iddiacı bir hükümdar vardı. Her fırsatta kişilik gösterisine girer ve tabii ki kazanırdı.

Bir gün maiyetiyle birlikte şehirde dolaşırken fakir bir dervişe rastladı. Mevsim kıştı, dervişin sırtında da sadece ince ve eski bir gömlek vardı.

Hükümdar çevresindekilere dervişi göstererek:

"Şuna bakın" dedi, "çalışmamış, kazanmamış, bu soğukta gömlekle dolaşıyor..."

Derviş bu sözleri duydu ve hükümdara döndü:

"Çalışmış ve kazanmış olmanın tek ölçüsü kürkler içinde dolaşmak değil efendim..."

"Olur mu" dedi hükümdar, "sen bu kılıkla fazla yaşayamazsın, örneğin çölde bir gece kalsan ölürsün... Giyimi bu halde olan bir insanın ne zenginliği olacak?"

"Mesela bilgi" dedi derviş.

Hükümdar dervişin böyle cevap vermesine kızdı:

"Seninle bir iddiaya girelim. Bu gece bu gömleğinle çölde, açıkta yat. Eğer sabaha çıkarsan ben bütün şehre ziyafet çekerim. Eğer dayanamayıp bir yere sığınırsan bana ve bütün maiyetime sen tam bir ziyafet çekersin. Ölürsen de zaten kaybetmiş olursun."

Derviş kabul etti. Eline bir kitapla bir mum aldı ve çöle gitti. Hükümdarın adamları onu izliyordu. Derviş bütün gece mum ışığında kitap okudu. Sabah şehre döndü, hükümdarın sarayına gitti.

Hükümdar haberi almış, öfkeden kuduruyordu. O sırada yalakalarından biri şöyle dedi:

"Efendim, derviş yanına bir de mum almış. Onunla ısınmıştır, dolayısıyla iddianın kurallarına uymamıştır."

Hükümdar bu fikrin üzerine atladı, dervişe kaybettiğini söyledi ve hemen borçlu olduğu ziyafeti hazırlamasını istedi.

Hükümdarla maiyeti sofraya kurulup yemekleri beklemeye başladılar. Saatler geçti, yemek gelmiyordu.

Hükümdar dervişin yemek hazırladığı mutfağa gitti. Kuzular kesilmişti, sebzeler hazırlanmış ve tencerelerin içinde sıralanmıştı. En baştaki kuzu şişe geçirilmiş ve altına bir mum konulmuştu.

Hükümdar açlığın da verdiği öfkeyle bağırdı:

"Be adam, bir mumla bu kadar yemek pişer mi!"

"Pişer efendim" dedi derviş, "beni çölde ısıtan ve hayatta kalmamı sağlayan mum bu yemekleri de pişirir..."