Sonra Mevlânâ geldi, o da sohbete katıldı.

Emir sabırsızlanmaya başladı ve uzun bir süreden sonra nihayet yalnız kaldıklarında şöyle dedi:

"Beni neden bu kadar uzun süre beklettiğinizi düşündüm. O zaman hatırladım ki, ben de dertlerini anlatmak için bana gelen birçok kişiyi uzun süre bekletiyorum, dertlerini çok sonra dinliyorum.

Bana ders verdiniz."

"Hayır" dedi Mevlânâ, "Karşımıza gelen insanın içi de dışı da çirkinse onu hemen dinleyip başımızdan savarız. Ama kalbi ve aklı güzel insanlardan daha fazla yararlanmak isteriz. Ben de sizin diğer öğrencilerle çok faydalı bir sohbet yaptığınızı duydum. Onlar da siz de bundan daha fazla yararlanabilesiniz diye bekledim."

Mevlânâ bir gün sema ayinindeyken bir sarhoş da ortaya atıldı, yanında dönmeye başladı.

Ama dönerken bir iki kez Mevlânâ'ya çarpınca öğrencilerinden birkaçı atladı, sarhoşu zorla çıkarmaya çalıştı. Sarhoş direndi.

Sonunda Mevlânâ araya girdi ve öğrencilerine şöyle dedi:

"O içmiş, ama kafası asıl sarhoş olan sizsiniz. O bütün içtenliğiyle dönüyordu, onu siz rahatsız ettiniz.

Asıl yanlışı siz yaptınız çünkü kafanız gerçekten sarhoştur.

Onun sarhoşluğu geçicidir, asıl kötü sarhoşluk insanın içinde yatandır."

Bir gün birilerinin yaptığı bir dedikodu Mevlânâ'nın kulağına geldi. Diyorlardı ki, "Tamam Mevlânâ büyük adam, gerçek bir sultan. Ona diyecek yok.

Ama çevresindekiler, müridi diye yanında bulunanlar pek kötü."

Mevlânâ bu dedikoduyu yapanlara şöyle haber gönderdi:

"Eğer onlar benden daha iyi olsalardı; içlerinde biri benden daha iyi olsaydı, zaten ben onun müridi olurdum."

Mevlânâ "kibir"! şöyle anlatıyor:

"Kibir nedir? Kendinden habersiz, kendim bilmeyen insanın durumudur. Tıpkı Güneş'ten haberi olmayan buzun kendini bir şey zannetmesi gibi..."