Son yaşananlar, hem Türkiye’nin Kürt kökenli vatandaşlarını hem de Kuzey Irak kürtlerini yol ayrımına getirdi.
Kuzey Irak Kürtleri fiilen bağımsız bir yönetim oluşturmuş, bu yapıyı bağımsız bir devlete götürme yönünde önemli adımlar atmıştır. Bu adımların önündeki önemli engel, Türkiye’deki böyle bir devlete olan kuşku ve güvensizliktir. Buna rağmen Kuzey Irak Kürt bölgesinin inşa edilmesi başta olmak üzere birçok hayati ihtiyacı Türkiye tarafından sağlanıyor. Bunun karşılığında da Kuzey Irak’taki gelişmeler, özellikle Güneydoğu illeri için önemli bir ekonomik faaliyet alanı yarattı.
Kuzey Irak Kürtleri şu anda Türkiye’deki kuşku ve kaygıları giderme ve Türkiye ile yeni bir ilişki sürecini başlatma imkânına sahiptir.
Yapacakları çok basittir. PKK’nın Türkiye için bir tehdit olmaktan çıkmasını sağlayacak adımları hemen atacak, Türkiye ile uzun süreli bir dostluğa ve işbirliğine açık olduklarını göstereceklerdir.
Türkiye’de yaşayan Kürtler, bütün Türk halkı gibi terörün yarattığı sonuçların acılarını yıllardır çekiyor. Bu yıllarda yaşananlar Kürt kökenli Türklerin şikâyetlerinin ya da taleplerinin ancak demokratik uzlaşma sistemi içinde konuşulabileceğini de kanıtlamıştır. Terörün tekrar yükselmesi, demokratik hakların bu gerekçeyle bir kez daha askıya alınması herhalde Türkiye Kürtlerinin isteyeceği bir durum değildir.
Türkiye Kürtleri, yani Kürt kökenli Türkler, PKK’nın tasfiyesi ve bütün ülkenin terörden temizlenmesi sürecinde inisiyatifi ellerine alabilir, bir süredir tohumları atılmış düşmanlık duygularının tersine çevrilmesinin altyapısını hazırlayabilirler.
Kuzey Irak’ta sağlıklı bir toplumsal gelişmenin koşullarının hazırlanması tabii ki Türkiye’deki Kürtleri memnun edecektir. Ama bu gelişmenin Türkiye’nin bütününü memnun etmesinin, komşu ve kardeş bir halkın, iç içe yaşayan iki halkın tümünün bir barış ve işbirliği düzenine yönelmesinin şartlarını hazırlama sorumluluğu bugün Kürt “tarafı”ndadır.
Kürt kökenli Türkler ve Kuzey Irak’ta bir bağımsız devlete yaklaşan Kürtler kendilerine bir soru sormalıdır: Bir Türk-Kürt savaşı kimin lehinedir; kimleri besleyecek, kimleri acılar içinde yaşatacaktır, sonucu ne olacaktır ve bu sonuç kimlerin işine yarayacaktır?
Bu sorunun cevabı bellidir.
Kuzey Iraklı Kürt liderler de, Türkiye’de Kürt kökenli Türkleri temsil iddiasında olanlar da tarihi bir kararla karşı karşıyadır. Doğru kararı vermeleri bütün bölge halklarının geleceği için bir umut ışığı yaratacaktır.
Barzani de Talabani de Türkiye’yi “büyük ağabey” olarak görmenin ve bunun için ilk ve büyük adımı atmanın şart olduğunu gördükleri andan itibaren gerçek siyaset, insanların mutluluğunu hedefleyen siyaset de kazanmış olacaktır.
