Demokratik açılım” konusunda başından itibaren Hükümet’e yönelik eleştiriler içinde, “tartışılacak bir plan”ın ortaya konulmamış olması var. Bu, Hükümet’in “siyasi irade”si konusunda kuşkulara da yol açıyor.

Hükümet, açılım hakkında kendisine ait herhangi bir fikir belirtmemeye devam etmekle de eleştiriliyor.

Bu aşamada şunu açıkça belirtmek ve görmek gerekir: Cumhuriyet döneminde ilk kez bir siyasi iktidar bu meseleyi “masaya yatırmış”tır.

***

50’li, 60’lı, 70’li yıllarda, demokratik sistem belli bir aşamaya gelmiş olmasına rağmen hiçbir siyasi iktidar meseleyi ele almadı ya da alamadı.

80’li yıllarda PKK terörünün başlamasıyla birlikte mesele üzerine fikir geliştirmeye ve bazı adımlar atmaya başlayan ilk siyasi, Turgut Özal oldu.

Özal’ın konuyla ilgili olarak çok geniş bir çerçeve kurdurmaya çalıştığına ilişkin bilgiler daha sonra kamuoyuna ulaştı.

1991 seçimlerinin galibi olarak hükümet kuran Süleyman Demirel ile Erdal İnönü, ilk olarak birlikte Diyarbakır’a gittiler ve “Kürt realitesini tanımak”tan söz ettiler. Ancak yaptıkları bu kadarla kaldı.

Bundan sonraki siyasi krizlerin ardından Ecevit-Yılmaz-Bahçeli’nin üçlü koalisyonu döneminde yapılan anayasa değişikliğinin içine, adı konmadan bazı “demokratik açılım” unsurları yerleştirildi.

Tayyip Erdoğan’ın 2005 yılında Diyarbakır konuşmasıyla birlikte canlanan tartışma ortamı, Erdoğan’ın hızla en muhafazakâr hatta çekilmesiyle birlikte sona erdi.

***

Bu tarihi özeti tekrar yaptık, çünkü şu anda Erdoğan’ın meseleyi “masaya yatırmış” olmasının ne kadar önemli olduğunu böylece görebiliriz.

Hükümet’in tartışmayı, kamuoyunu temsil eden kuruluşlarla birlikte açmış olması da “sivil toplum”un sürece katılması açısından olumlu bulunabilir.

Gelişmeye en sert muhalefeti yapan MHP Genel Başkanı’nın dün İçişleri Bakanı’nın “kapı kapı dolaşarak suç ortağı aradığını” söylemesi, bu partinin en temel “demokrasi kavramları”nın ne kadar uzağında olduğunu da gösterdi.

Hükümet ve İçişleri Bakanı “kapı kapı dolaşarak” en geniş çevrelerin düşüncelerini aldığı için ancak kutlanabilir ve cesaretlendirilebilir. “Kapı kapı dolaşma” ne kadar yaygın olursa süreç o kadar rahat aşılacaktır.

Bu süreç herkes için; MHP de PKK’ya sempati duyanlar da dahil olmak üzere, gerçek bir demokrasi eğitimi olacaktır.