Bir hafta içinde iki cenaze Türk toplumunun özlem ve duyarlıklarının ifade alanı oldu.

İsmail Cem dün son yolculuğuna uğurlanırken, protokolde olmayan yüzlerce kişi de temsil ettiği değerlere saygısını belirtmek için törene geldi.

İsmail Cem çok şeyi temsil ediyordu. Dürüst ve çalışkan bir siyaset insanının nasıl bir kişilik olduğunu, Türkiye’ye siyaset yoluyla hizmet edilebileceğini ve bu ülkenin değerli insanlarının üst düzey siyaset yapabileceklerini kendi yaşamıyla gösterdi.

***
İsmail Cem sadece siyasette değil, gazetecilikte de belli değerleri temsil etti. TRT Genel Müdürlüğü de dahil, düzeyli gazeteciliğin ve yazarlığın örneğiydi.

Ne yazık ki bütün bunlara, nitelikli bir kişiliğe, bizim toplumumuzda gereken değer verilmiyor. Bir kişiye değer verilmesi için bu nitelikler yetersiz kalıyor.

Kara kuru bir TRT’yi çağdaş yayıncılığın geçerli olduğu son derece dinamik bir yayın kuruluşuna dönüştürdü, ama görevinden resmen yaka paça atıldı.

Türkiye’de solun çağdaş düşüncelerle yenilenmesi üzerine kafa yordu, binlerce sayfa yazdı, insanlarla tartışmaya çalıştı, ama partisinde tek başına bırakıldı.

Neden diye sorduğumuzda da yine toplumsal ve siyasal yapımızın hastalıklarıyla karşı karşıya kalıyoruz.

***
Hızlı dönüşümlere direnen, Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren direnen “köylülük” toplumun ilerlemesi ve gelişmesine kuşkuyla bakarken böyle bir değişim için uğraşanlara da kuşku ve korkuyla yaklaşıyor.

Bu korkunun ucunda da İsmail Cem gibi kişiliklerin “itilmesi” var. 1970’lerin Demirel’i ve onun temsil ettiği bütün değerler ya da geri değerler için İsmail Cem gibi bir kişi çok “fazla” idi. O nedenle İsmail Cem ve benzerlerini “itmek” onlar için bir tür siyasal ve toplumsal zafer anlamına geliyordu. Nitekim hep öyle yaptılar. İsmail Cem’lerin önde olması, toplumu yönlendirmede etkili olması, kendilerinin kenara itilmesi demek olacağı için savaştılar ve Cem’leri itmeyi başardılar.

O yapı İsmail Cem’leri iterken Mehmet Ali Ağca’ları, Ogün Samast’ları üretmeye başladı. Ne yazık ki halen üretmeye devam ediyor.

Haftanın başında ve sonunda kalkan iki cenaze bu topluma, Türk insanına kaybettirilenlerin simgesi oldu. Türk halkı bunun farkındadır ve farkında olduğunu göstermiştir.