PKK ve liderinin iddiası, Türkiye’nin Kürt vatandaşlarını temsil etmek ve onların haklarını almak için silaha sarılmış olduklarıdır.

Demokratik bir siyasi mücadele yürütmek yerine “silaha sarılma”nın savunması olamaz.

PKK’nın kurulduğu ve yükseldiği, Kürtler arasında etkinliğini artırdığı dönemin koşullarıyla bugünkü Türkiye’nin koşulları ve siyasal manzarası olağanüstü olçüde farklıdır.

Demokratik mücadelelerin sağladığı gelişmeleri tek tek sıralamaya gerek yok; bunları herkes biliyor, kuşkusuz Kürt vatandaşlarımız da çok iyi biliyor.

***

Demokratik gelişmelerin sonuna gelindi mi? Tabii ki gelinmedi. Siyasi özgürlükler, insan hakları ve özgürlükleri açısından atılması gereken daha birçok adım var. Ama PKK’nın şu anda yürüttüğü saldırılar o adımların atılmasını sağlamaz, tam tersine geciktirir.

Bunu PKK’nın ve İmralı’daki liderinin de görmemesi mümkün değildir. O zaman göz göre göre “kendi” halklarına ihanet etmelerinin nasıl bir açıklaması olabilir?

***

Kürt vatandaşların yoğun olarak yaşadıkları bölgelerde ekonomik canlanmanın sağlanması için birçok çaba gösteriliyor. Ama hedeflenen ekonomik gelişmenin önündeki en büyük engelin terör olduğunu da bütün bölge halkı çok iyi biliyor.

Türkiye’de önemli siyasi gelişmeler yaşanırken, PKK’nın saldırıları başlatmasının en başta Kürtleri rahatsız edeceği çok açıktır. Saldırılar arttıkça, şehit cenazeleri geldikçe, örneğin taş attığı için hapse konulan çocuklar konusunda bir yasal düzenleme yapmak bile zorlaşıyor. Bu durumda da ancak PKK’nın, o çocukların hapisten çıkmasını istemediği sonucuna varılır.

Bu çocukları terörist olarak görenler de hapisten çıkmalarını istemiyor, çocukların sempati duydukları ağabeyleri de hapisten çıkmalarını istemiyor!..

***

PKK’nın İmralı’daki liderinin halen örgütün stratejisinde ve hatta yasal siyasi çalışmalar üzerinde asıl etkili unsur olduğu söyleniyor. Öcalan’ın sözcüleri de bir süredir, hapis cezasını “ev hapsinde” çekmesini, en azından özel olmayan bir cezaevinde, daha rahat koşullarda bulunmasını istiyorlar.

Bunu isteyenler, her şehit cenazesinin böyle bir şeyin konuşulmasını bile imkânsız kıldığını görmüyor olsa gerek.

***

PKK’nın kendi varoluş gerekçelerinin önemli bir bölümü yok oldu, bir bölümü de yakın gelecekte yok olacak. Türkiye bu sürece girmiştir, gecikse de süreç devam edecektir. Geriye iki mesele kalacak: Birisi, elini kana bulamamış olanlar için af, diğeri de İmralı’daki hükümlünün cezasını çekme koşulları.

BDP bunları gündeme getirdiğinde, en azından konuşacak birilerini bulmak istiyorsa, önce yapılacak olan, PKK’nın saldırıları durdurması, silah bırakma kararı aldığını ilan etmesi ve buna herkesi inandırmasıdır.