İktidar sahipleri, kendilerinin aslında en akıllı ve en zeki insanlar olduklarına inanırlar. Zaman zaman da bu konuda içlerini rahatlatmak için deneyler yaparlar.

İşte böyle bir ülkenin hükümdarı da kendisinin ülkesindeki en zeki ve akıllı insan olduğunu kanıtlayacak bir oyun bulmuştu.

Bütün ülkeye haber salındı: Hükümdarı ikna edecek, onun aksini ispat edemeyeceği bir yalan söyleyene bir küp altın verilecektir...

Altının peşine düşen bütün açıkgözler hükümdarın sarayına akın etti.

Biri geldi:

"Gözümle gördüm, bir kuş aslanı kapıp dağdaki yuvasına götürdü..."

Hükümdar cevap verdi: "Bunun neresi yalan! Kuş kartaldır, aslan da küçük bir aslan yavrusu... Tabii ki kapar götürür..."

Bir başkası geldi:

"Hükümdarım, komşu ülkede bir eşeği kral yaptılar..."

Hükümdar "Olabilir" dedi, "Kral pencereden bakarken tacı başından düşmüş, aşağıda duran eşeğin kafasına geçmiştir. İnsanlar da taç kimin başındaysa onu kral beller..."

Biri de şunu anlattı:

"Hükümdarım ben gökyüzüne bir ok attım, altı ay sonra geri döndü..."

Hükümdar onun da cevabını verdi: "Senin okun bir ağacın dallarına takılmıştır. Sonbahar gelip de yapraklar dökülünce tekrar yere düşmüştür..."

Her gelenin yalanına bir cevap bulan hükümdar, sonunda tam ülkesindeki en akıllı ve zeki insanının kendisi olduğuna inanmışken bir genç geldi ve şöyle dedi:

"Hükümdarım, sen babamdan borç olarak bir küp dolusu altın almıştın... Eğer yalan diyorsan ödülümü ver, doğrudur diyorsan da borcunu ver..."

Hükümdar düşündü taşındı. Saatlerce bir cevap bulmak için uğraştı durdu ama bulamadı. Sonunda delikanlıyı çağırttı:

"Evet sen beni yendin, işte sana iki küp altın. Biri borcum için diğeri bu yalana cevap bulamadığım için..."

Delikanlı iki küp altını aldı. Heyecan içinde huzurdan ayrılırken hükümdar arkasından adamlarına bakışlarıyla bir emir verdi. Delikanlı ilk ıssız sokağa girdiğinde, boğazı hükümdarın adamları tarafından kesildi.

Böylece hükümdar ülkesinin en akıllı ve en zeki adamı olarak kalmıştı.