Bundan tam 60 yıl önce aynı gün, iki önemli olay oldu. Bunlardan birini herkes biliyor, ama diğerini fazla kişi bilmiyor.

8 Mayıs 1945 günü, ikinci Dünya Savaşı'nın resmen bittiği gün olarak tarihe geçti. Bir gün önce bir Alman generali, Berlin'e girmiş olan Sovyet birliklerinin başındaki generale teslim kağıdını verdi. Böylece savaş bitti.

8 Mayıs 1945 günü bu haber dünyanın büyük bölümüne ya da haber alabilen bölümüne ulaşmıştı. 30 milyondan fazla insanın canına mal olan ve insanlık tarihinin en karanlık sahnelerinin oynandığı savaş nihayet sona ermişti.

Milyonlarca insan seviniyordu. Bu korkunç olayın sona ermesini kutluyordu.

Haber o sırada Fransa'nın sömürgesi olan Cezayir'e de ulaştı. Binlerce Cezayirli sokaklara döküldü. Savaşın bitişi nedeniyle yapılan sevinç gösterisi, bir anda Cezayir halkının hakkı olduğuna inandığı "bağımsızlık" için gösteriye dönüştü.

Cezayirliler artık bağımsız olmak istiyordu.

Gösteri devam ederken birden her yandan Fransız askerleri çıkmaya başladı. Paraşütçüler iniyor, göstericilerin üzerine binlerce mermi yağıyordu. O sırada bunun bir "isyan provası" olduğu söylenmişti. Ama şimdi biliniyor ki göstericilerde silah yoktu.

On bin dolayında insan öldü. Hepsi Cezayirli. Erkekler, kadınlar, çocuklar. Fransa kamuoyu o sırada bu olayla fazla ilgilenmedi. Çünkü orası bir sömürgeydi. Üstelik Fransa halkı kendi kurtuluş sevincinin içine gömülmüştü...

Tarihle yüzleşmek
Cezayir'de bağımsızlık mücadelesi geliştikçe Setif katliamı adıyla anılan bu olayın ayrıntıları da ortaya çıkmaya başladı. Fransızlar Cezayir'de olanları 1950'lerde öğrenmeye başladılar.

Cezayirliler sadece Cezayir'de ölmüyordu. Paris'te Cezayirliler'in yaptığı ve çok sayıda Fransız'ın da katıldığı bir gösteride, yine güvenlik güçleri tarafından yüzlerce kişi öldürüldü. Bu olay da kanlı bir leke olarak tarihe yazıldı.

Setif katliamı bugün dünyamızın yakın tarihi içinde yer almasına rağmen akıllarda kalmış bir olay değildir. Bu katliamı hatırlatan, Fransız gazeteleri ve televizyonları oldu. Katliamdan görüntüler verdiler, olayları tartıştılar, Cezayir'de yapılan bütün ağır işkenceleri ve kıyımları hatırlattılar. Tarihleriyle yüz yüze gelebildiler.

Setif katliamının 60'ıncı yıldönümünde Fransız medyası onlarca saat süren yayınlar yaptı.

Almanya da "Büyük Savaş"in bitişinin yıldönümü dolayısıyla kendi tarihiyle bir kez daha yüzleşiyor. Hem Hitler'in işlediği insanlık suçlarını hatırlıyor. Hem de yaşadığı bütün korkunç olayları.

Tarihle yüzleşmek, gelecek kuşaklara daha iyi bir dünya bırakma bilincinin birinci koşuludur. Tarihle yüzleşmekten korkmayanlar geleceğe daha güvenle bakabiliyorlar.