Bir köyün iki ahmağının yollan bir gün aynı yere düştü. Birlikte yürümeye karar verdiler. Yolda giderlerken birinci ahmağın aklına bir şey geldi ve anlatmaya başladı:

"Düşünüyorum da şöyle 100 koyunum olsa. Bunların sütünü satarım, etini yerim, yününden güzel elbiseler yaparım..."

ikinci ahmak bu sözleri dinledi, düşündü ve birinci ahmağın bu durumunu kıskandı. O da konuştu:

"Ben de şunu isterim; 50 kurt köpeğim olsun, onları senin sürünün içine salayım, bütün koyunları parçalasınlar..."

Birinci ahmak çok kızdı ve ikinciye vurdu, ikinci de ona vurdu, yolun yarısında dövüşmeye başladılar.

Onlar dövüşürken karşıdan eşeğinin üzerinde bir adam geldi. Dövüşen ahmakları ayırdı ve neden dövüştüklerini sordu.

Birinci ahmak diğerinin kurt köpeklerine koyunlarını nasıl parçalattığını anlattı. İkinci ahmak da kendi köpekleriyle istediğini yapabileceğini söyledi.

Tam tekrar dövüşmeye başlayacaklardı ki, eşeğiyle gelip kavgayı ayıran adam onları durdurdu:

"Böyle yapamazsınız, en iyisi ben size yardımcı olayım..."

iki ahmak eşekli adama baktılar, gerçekten akıllı biri olduğuna karar verdiler ve sordular:

"Peki ne yapalım?"
Eşekli adam düşündü düşündü, sonra parlak bir fikir bulmuş gibi eşeğini gösterdi:

"Bakın", dedi, "Eşeğimin iki yanında iki bal tulumu var. İkiniz de birer tulum alın, bunlarla birbirinize vurun, bari canınız yanmasın..."

iki ahmak tulumları aldılar, birbirlerine vurdular da vurdular. En sonunda yoruldular. Ama bu arada tulumlar patlamış, içlerindeki bal yerlere saçılmıştı.

Eşekli adam "Gördünüz mü" dedi, "İşte çözdünüz..."

İki ahmak sorunu nasıl çözdüklerini anlamadılar, ama eşekli adama teşekkür edip yollarına gittiler.

Eşekli adam da böyle karmaşık bir soruna bulduğu çözüm dolayısıyla kendisinden pek memnun olarak patlak tulumlarını topladı, eşeğine binip yola koyuldu.

(Bu hikâye 700 yıllıktır, herhangi bir siyasi olayı anlatmamaktadır.)