Toplumların gelişme düzeyinin bir göstergesi sokaklarındaki, meydanlarındaki heykellerdir.
Gelişmiş toplumlarda yaşayan insanlar, iktidar sahipleri kendi heykellerini diktirmezler. Kendi heykellerini diktirenler az gelişmiş toplumlarda bulunur. Biri, kendi değerinin bilineceğinden, yaptıklarını gelecek kuşakların anlayacağından emindir. Diğeri ise gücünün görülmesini ister. Ama sonra başka bir "güçlü" gelir, bir önceki "güçlü" nün heykelini indirtir, kendi heykelini koydurtur. Heykeller ne kadar büyükse, heykel sahibin kendine güveni o kadar azdır. Heykeller büyüdükçe çirkinleşir, daha korkutucu olurlar.

Saddam'ı kim devirdi...
15 yıl önce Doğu Avrupa'da heykeller yıkılmaya başlandı. İndirilen her heykel, bir dönemin sonunun geldiğinin sembolü oldu. Saddam Hüseyin de iktidarını önemli ölçüde "korku" üzerine kurduğu için büyük heykellerini diktirmişti. Dün, 9 Nisan 2003 günü Bağdat'ın Firdevsi Meydanı'ndaki Saddam heykelinin indirilme törenini bütün dünya canlı izledi. Saddam Hüseyin'den en çok nefret edenler herkesten önce davrandılar, heykelini yıkmak için harekete geçtiler. Iraklılar heykeli deviremedi. Doğu Avrupa ülkelerinde bütün heykeller o ülkelerin insanları tarafından yıkılmıştı. Iraklılar ise kendilerinin yıkması gereken heykeli yıkamadılar. Amerikalılar geldi. Heykeli Amerikalılar indirdi. Saddam'ı Amerikalılar devirdi. Bağdat'ı Amerikalılar aldı. Irak halkı heykeli indiremedi, Saddam'ı deviremedi, Bağdat'ı alamadı.

Ya heykel ya demokrasi
Firdevsi Meydanı'nda 40 yıl önce Kralın heykeli vardı. General Kasım Kralı devirdi, heykeli indirdi ve kendi heykelini dikti. Sonra Saddam Hüseyin, Kasım'ı devirdi, heykelini indirdi ve kendi heykelini dikti. Bundan sonra başka biri gelir, yine kendi heykelini diktirebilir. Hatta W. Bush ile yan yana heykelleri dikilebilir. Heykeller kalırsa, demokrasi gelmez. Sadece heykeller gider, heykeller gelir.