Erdoğan ve AKP'si uzun süredir sadece "çıkışlar"la yaşadı. Erbakan'a isyanı başlattılar ve başarılı oldular. Ecevit-Yılmaz-Bahçeli üçlüsünün sürekli yanlışlar yapması ile AKP çıkışa devam etti. CHP gelişmemek için her şeyi yaptı, AKP seçimi rahat kazandı. IMF programının en acılı dönemi geride kalmış, Türk halkı duruma alışmıştı, aynı ekonomik programın devamına kimse itiraz etmedi, herkes hükümeti destekledi.

Irak savaşı konusunda "bocalama" içindeyken kamuoyu ağırlığını "bulaşmamak" yönünde koyunca işler yine yolunda gitti, Türkiye savaşa karışmadı.

Kıbrıs meselesinde kamuoyunun çoğunluğu ve Kıbrıs halkı çözüm için irade gösterince hükümet de rahat rahat ilerledi.

Aynı rahatlık Avrupa Birliği meselesinde yaşandı. Bütün Türkiye bu konuda açık tavır aldı, bütün kurumlar aynı yönde büyük destek verdi Türkiye'ye

Avrupa yolunun açılması için bütün kurumlar büyük çaba gösterdi.

Bütün büyük konularda hükümet "aklın yolunu" izledi, iç ve dış koşulların en elverişli olduğu anlarda birçok büyük sorunu rahatlıkla aştı.

Sonra bir tren raydan çıktı, insanlar öldü ve hükümet ilk kriziyle karşı karşıya kaldı. Son bir hafta boyunca çok şey söylendi, çok şey yazıldı. Bu hafta boyunca hükümet yetkililerinin gösterdikleri tepkilerde hep "panik" vardı, "korku" vardı, duruma hakim olamayan insanlara özgü "telaş" vardı ve bol bol yalan vardı.

Hükümetin başarısını göstermek için "vitrin" olarak seçtiği alanlardan biri "hızlı tren", bir diğeri de Türk Hava Yolları'nın yenilenmesidir. Hızlı ya da hızlandırılmış tren gösterici bir faciayla noktalandı. Tabii ki hiç kimse aynı acının Türk Hava yolları'nda yaşanmasını istemez. Ama yönetim zaafı açısından THY de giderek bir sembole dönüşmektedir.

Bu tür olaylarda, krizlerde yönetim zaafı başka kuşkulara yol açar. O kuşku da şudur: Böyle bir krizde bu kadar panik, şaşkınlık yaşayan, sorumluluğu taşıyamayanlar daha ciddi krizlerde ne yapacaklar?

AKP erkanı karşılaştığı ilk krizde elini ayağını birbirine dolaştırdı. Peki yarın bir ekonomik kriz tekrar Türkiye'nin kapısını çalarsa? Bir tren kazasında suçu iki makiniste yüklemekte beis görmeyen insanlar yine sorumluluğu bir banka müdürüne, bir şirket müdürüne, alt düzey bir bürokrata atarak işin içinden sıyrılmaya kalkabilirler.

Her çıkışın bir inişi vardır. Ama gerçek yönetici, bu inişi yerinde durdurabilen ve bir önceki krizde yapılan yanlışlardan ders çıkarabilecek nitelikteki kişidir.

Bir haftadır hükümet yetkilileri ve diğer resmi zevat böyle bir ışık gösterebilmiş değildir.