2004 yılının ilk sabahında ya da öğlesinde, bir gece önce ne yapmış olursa olsun, ciddi bir şeylerle ilgilenmek isteyecek olanlar, herhalde çok azdır. Yılın birinci günü, geleceğe bakış günüdür. 2004 yılının bu ilk gününde bir tek gündem maddesi vardır ve 11 Aralık gününe kadar daha önemli hiçbir konu olamaz. 10-11 Aralık günlerinde yapılacak Avrupa Birliği zirve toplantısında bizi ilgilendiren en önemli karar alınacak: Türkiye'ye Avrupa Birliği tam üyelik görüşmeleri için tarih verilecek mi, verilmeyecek mi? Çocuklarını, torunlarını düşünenler, bu ülkenin artık her bakımdan gelişmiş bir ülke olmayı hakettiğine inananlar bu tarihin verilmesini gönülden istiyorlar. Bir de başkaları var: Tarihi ve siyasi takıntılarla kendi kafalarını karıştırmış, herkesten korkan, bütün dünyanın Türklere düşman olduğuna inananlar.

* Bunlar kuşkusuz sadece dua etmekle kalmayacaklar, Türkiye'ye Avrupa yolunun kapanması için ellerinden geleni yapacaklar. Kıbrıs diyecekler, Kuzey Irak diyecekler, İslam diyecekler, oyun diyecekler, düşman diyecekler, Yunan diyecekler, Kürt diyecekler... Ama tek bir amaç için her şeyi söylecekler: Türkiye kendi içine kapansın, korkularla kıvransın, dünyadan kopsun ve sadece onların adam yerine sayıldığı bir üçüncü dünya ülkesi olsun.

* Türk halkının yüzde 80'i ülkesinin Avrupa Birliği üyesi olmasını istiyor. 50 milyon insanın beklentileri çok değişik olabilir, "Avrupa" dendiği zaman değişik şeyler anlayabilir, ama 50 milyon insan çıkışın yolunda birleşmiş durumdadır. Bu yıl, Türkiye'nin Türk halkının; kökeni ne olursa olsun bütün Türk vatandaşlarının kader yılıdır. "Makus talihimiz" i kesin olarak yenmek ve "muasır medeniyete" tam ulaşmak için aklın ve vicdanların yolu birdir. Bu yıl, ya Türkiye'nin sıçrama yılı olacaktır ya da eski ve yeni sorunlarıyla bir yirmi yıl daha sürecek kıvranmasının ilk yılı olacaktır.