Yaşadığımız çağda insanlığın gidiş yönü, arada bazı teklemeler olsa da, daha çok refah, daha çok demokrasi, daha çok insan haklarını
gösteriyor.

Katı ideolojileri insanlığın geleceğini ipotek etme aracı gibi kullananlar, takıntılarını başkaları için de takıntı haline getirmeye çalışanlar, derin düşünce sistemlerini kaba gündelik kullanım araçlanna çevirenler birer birer sahneden silindiler. "Tarihi vaka" oldular.

Düz ve katı kavramları hayatın gerçekleri silip süpürdü. İçi boş kavramlar yok olurken, yerlerini içleri gerçekten dolu kavramlar aldı.

İnsanlar sormayı, sorgulamayı öğrendiler. Boş laflardan sıkıldılar, boş laflara kulak tıkamayı öğrendiler. Çünkü içleri boş ama "ulvi" süsü verilmiş kavramların insanların hayatlarını ileriye götürmeye yetmediğini gördüler.

En yüksek duvarlar yıkıldı, en kalın barajlar un ufak oldu. Bağnaz düşüncelerin arkasına saklananların çoğu yok oldu, onların yerini bir tür ortaçağ yaşamaya devam eden "din" kullanıcıları aldı.

Bunların dışında kalan insanlar, farklı bir fikri olanın, değişik bir öneri getirenin, insanların gelişmesi için farklı yollar arayanların "düşman" olmadıklarını anladılar.

İnsanların ufkunu ve beyin zenginliğini, canlılığını boğanlar, dar kafalarla yaşamayı tercih edenler tarihin akışına karşı koyamadılar. Elbette tümüyle yok olmadılar, son kalıntıları direnmeye devam ediyor.

Artık kimse kanmıyor
Artık "dünyanın uzak bir köşesi" diye adlandırılacak bir yer kalmadı. Herkes herkesin komşusu, herkesin derdi herkesin derdi. Kuzey Kore'de ne olduğunu, Irak çöllerinde yaşananları artık bütün insanlar biliyor.

Gerçekleri gizlemeye ya da olduğundan farklı göstermeye çalışanlar bugün de var, ama er ya da geç, gerçekler herkese ulaşıyor. Kapalı dünyalar düzeninde ise herkes, kendi yaşadığı ülkenin cennet, diğerlerinin cehennem olduğuna inandırılmaya çalışılırdı.

Artık bunlara kimse kanmıyor.

Kandırmaya çalışanlar Afganistan'ı cehenneme çevirdiler. Irak halkını mahvettiler. Kuzey Kore halkının canına okumaya devam ediyorlar. Arap halkları demokrasiye en uzak düzenler içinde yaşatılmaya devam ediyor.

Gözleri gerçeklere kapatmak, yüzeydeki görüntünün altındaki gerçeğe ulaşmayı reddetmek toplumlan yeniden anlamsız gerilimlere, acılara sürükleyebilir.

Hayat herkese saygı göstermekle, başka fikir ve hayatlara gerçekten hoşgörü göstermekle, hiçbir takıntıya takılıp kalmamakla gelişiyor. Bunlara konulacak her "sınır" aslında eskinin özleminden, artık aşılmış olanı geçerli kılma çabasından başka bir şey değildir.