Hükümdarın çok takdir ettiği bir sufi hoca vardı. Zaman zaman onu çağırtır, düşüncelerinden faydalanırdı. Hatta onu yakın dostları arasında sayardı.

Bir gün hükümdara sufi hocanın birbirine tıpatıp benzeyen üçüz oğulları olduğunu söylediler. Kendisine o kadar yakın bildiği halde sufinin üçüzlerinden haberdar olmayışına hükümdar biraz bozuldu.

Sonra sufiye haber gönderdi, üçüzlerini görmeye geleceğini bildirdi.

Hükümdar ve beraberindekiler sufinin evinin geniş salonuna girdiler. Hükümdar oturdu ve sabırsızlıkla "Haydi görelim" dedi.

Bulundukları salonun dört yanında dört perde takılıydı.

Sufi elini çırptı, perdelerden biri açıldı. Arkada sandalye üzerinde bir çocuk oturuyordu.

"Eee" dedi hükümdar. Sufi tekrar el çırptı, o perde kapandı yandaki perde açıldı. Az önce gördükleri çocuğun tıpatıp benzeri bir çocuk yine bir sandalye üzerinde oturuyordu.

Hükümdar kuşkuyla "Ya üçüncüsü" dedi. Sufi yine el çırptı, bu kez ikinci perde kapandı üçüncü perde açıldı.

Diğer iki çocuğun tıpatıp benzeri bir çocuk yine diğer ikisi gibi bir sandalyenin üzerinde oturuyordu.

Hükümdar birden kızdı:

"Sen beni kandıracağını mı sanıyorsun be adam! Aynı çocuğu üç kere gösterdin ve üçüz olduklarına inanmamı istedin! Bu ne küstahlık!"

"Peki efendim" dedi sufi, yine el çırptı. Üçüncü perde de kapandı, dördüncü perde açıldı. Bu perdenin arkasında ışık biraz daha zayıftı, ama yan yana duran birbirinin aynısı üç çocuk görünüyordu.

"Şimdi oldu" dedi hükümdar, "Çocukların üçüz olduğuna şimdi inandım..."

"Olmadı" diye cevap verdi sufi, "İlk üç perdenin arkasında oturanlar gerçekten üç ayrı çocuktu, ama onları bir arada değil ayrı ayrı görünce sizi kandırdığımı sandınız. Buna karşılık son perdenin arkasında aslında bir çocuk vardı, ben bir ayna hilesiyle size onu üç çocuk gibi gösterdim...

Yanlış sandığınız doğruydu...

Doğru sandığınız yanlıştı...

Gördüğünüz ya da gördüğünüzü sandığınız her zaman gerçek değildir..."