Daha önce 1994-1995 seçimlerinde radikal sağdan çekinen seçmende oyları en güçlü partide toplama eğilimi ortaya çıkmıştı. Ancak gerek yerel seçimlerde gerekse genel seçimlerde “en güçlü alternatif”i herkes farklı gördü ve oylar yine dağıldı.
Bu kez de bir kesimde benzer bir eğilim görülüyor. AKP’ye çeşitli nedenlerle güven duymayanlar “en iyi ikinci” mantığıyla oyları alternatif olabilecek bir partide toplama ve çevrelerini bu yönde etkileme çabası içine girdi.
Ancak bugün de “en iyi ikinci” konusunda ortada net bir fikir bulunmuyor. Kimilerine göre, her şeye rağmen oyların CHP’de toplanması gerekir. Kimilerine göreyse yükseldiği iddia edilen MHP ciddi bir seçenek olabilir. Bir başkalarına göre de Mehmet Ağar’ın DYP’sinin potansiyeli daha yüksek...
Bu tartışma seçime kadar sürecektir. Ve tabii ki bu partilerin üçü de seçim stratejisini bunun üzerine kuracaktır.
Toplumda bu tür tartışmaların ortaya çıkmasının kaynaklarından biri de, daha çok AKP ve CHP tarafından aktarılan bazı kamuoyu araştırması sonuçları.
Her iki partiden, Erdoğan ve Baykal’ın ağzından da aktarılan bu seçim araştırmalarına göre AKP yüzde 20’lere inmiştir, CHP ise kimine göre yerinde saymakta kimine göre yüzde 20’ye ulaşmaktadır.
CHP’nin tavrında şaşılacak bir durum yok. Ancak birkaç ay öncesine göre yüzde 40’ın üzerini hedeflediklerini söyleyen AKP’lilerin böyle hızlı bir üslup değişikliği içine girmesi şaşırtıcı oldu.
Bazı yorumculara göre Tayyip Erdoğan, AKP oylarının düştüğünü söyleyerek kendisinin Cumhurbaşkanı adaylığıyla ilgili olan gerilimi azaltmayı istiyor.
Böylece toplumun en kaygılı ve tepkili kesimine “Ben Cumhurbaşkanı olsam bile partim çok zayıflayacağı için korktuğunuz hiçbir şey olmayacak” mesajı verilmek isteniyor.
Bu mesajı eğer toplum “doğrudur” diye algılarsa “en iyi ikinci” eğilimi daha da güçlenebilir. O zaman da Erdoğan vermek istediği izlenimi vermiş, yaratmak istediği rahatlığı yaratmış olur.
Bir yıl hem çok uzun bir süredir, hem de çok kısa bir süre. Daha çok taşlar oynar, daha çok taktikler denenir.
Semih Ağabey’e veda
Babıali’nin özel insanlarından biriydi. Yaptığı işi, çizgiyi, yazıyı çok büyük bir tutkuyla seven bir aydındı. Binlerce kez çizdi, çizdiklerini önce kendi sevdi, sonra insanlara gösterdi.
Semih Balcıoğlu, mesleğinin gerçek ve tartışmasız bir duayeni olarak son dakikaya kadar çizmeye devam etti.
Semih Ağabey’in sadece çizgisini değil kahkahalarını da çok özleyeceğiz.
Babıali maddi olarak çoktan yok oldu. Semih Ağabey’in kaybı, manevi olarak da yok oluşuna götürecek önemli bir adımdır. Ne yazık ki...
