Sudan Cumhurbaşkanı El Beşir ile AKP’nin ve Cumhurbaşkanı Gül’ün özel bir muhabbeti var. Bu kişi, ülkesinin Darfur bölgesinde 300 bin kişinin ölümünden sorumlu tutuluyor, bu nedenle Uluslararası Ceza Mahkemesi, hakkında tutuklama kararı aldı.
Sudan yönetimi Müslüman olmayanların yaşadığı Darfur bölgesinde ağır bir baskı kurmuş ve bunun sonucu çocuk, kadın, erkek 300 bin kişinin ölümü olmuştur. Yapılan katliamı soykırım olarak niteleyenler de var. Soykırım denilsin ya da denilmesin, Darfur’da vahim bir insanlık suçu işlenmiştir. Ve işlenmeye devam ediyor, yüz binlerce kişi çok kötü şartlar altında hayatta kalmaya çalışıyor.
Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin El Beşir hakkındaki tutuklama kararı, bu mahkemeyle ilgili anlaşmayı onaylamadığı için Ankara’yı bağlamıyor ve El Beşir, bu sayede ülkesinin dışında sadece Türkiye’ye gelebiliyor.
Uluslararası toplumun El Beşir ile ilgili verdiği vicdani hükümse çok net. Dolayısıyla bu kişinin sık sık Türkiye’ye gelmesi rahatsızlık yaratıyor.
Ankara’nın bütün komşularıyla “sıfır sorun” siyaseti kuşkusuz ilke olarak doğrudur ve atılan birçok adım geniş destek görmüştür.
Ama “Darfur katliamı bizi ilgilendirmiyor” deme hakkı, günümüz dünyasında artık tanınmıyor. O zaman birileri de kalkar, Sırp savaş suçlularını “haklarında kesinleşmiş hüküm yok” diyerek kendi topraklarında barındırır.
El Beşir muhabbetinin siyasi bir açıklaması da yok. Çünkü Sudan Türkiye’nin komşusu olmadığı gibi ticari ya da tarihsel özel ilişkileri olan bir ülke de değil.
Ankara “sıfır sorun” politikasını “herkesle ama herkesle dostluk” olarak anlıyorsa, bu meselede doğru davranmıyor.
Dış ilişkilerde tutarlılık bazen, hatta çoğu zaman kimileriyle mesafeyi korumakla sağlanır. “Sıfır sorun” diyerek El Beşir dostluğuyla uluslararası kamuoyunun tepkisini çekmekse, gerçekte “çok sorun” demektir.
El Beşir yönetiminin “İslamcı” olması, Darfur’da kıyılanların ise Müslüman olmaması El Beşir’e gösterilen muhabbetin kaynağıyla ilgili kuşkuları da besliyor.
“Sıfır sorun”a katilleri dahil etmeye hem vicdani hem de siyasi olarak AKP hükümetinin de Cumhurbaşkanı Gül’ün de hakkı yoktur.
Uluslararası kamuoyunun Miloşeviç ile, Karadziç ile ilgili bir vicdani karara ulaşmasına sevinir, o kararı destekler de konu El Beşir olunca “bize ne” derseniz bunun adı “çifte standart” olur.
Gazze’de yapılanlara çok yüksek sesle tepki gösterip İsrail’e en sert şekilde karşı çıkarken Darfur’da yapılanları görmezden gelmekse çifte standardın da ötesindedir. Ve gerçek bir “sıfır sorun” politikası hiçbir çifte standardı kaldırmaz.
