Bülent Ecevit kesin kararını açıkladı: Yerel seçimlerden sonra siyasetten, partisinin başından ayrılacak ve bilgisayarla çalışmayı öğrenecek.

Bilgisayara geçişin Ecevit için, Ecevitler için sembolik bir anlamı var. Bugün müzelik olan eski daktiloda bütün o konuşmalar yazıldı; partiler kuruldu, siyasi kararlar şekillendi. Sonunda eski daktilo tarihteki yerini aldı, Ecevitler de "alacak".

Böyle bir karar, kırk yıllarını en aktif siyaset içinde geçirmiş, siyasette cezaevlerinden devletin en üst görevlerine kadar her şeyi yaşamış bir kişi için kolay değil.

"Bilanço"dan notlar...
Ecevit, emeklilik kararını açıklarken, kuşkusuz geride bıraktığı kırk yıla, kırk yılın bilançosuna bakıyordur. Bu bilançoda birçok şey var tabii; siyasi anlamda başarılar var, bütün bir ülkenin en büyük desteğini almanın övüncü var, Cumhuriyet tarihinin ilk "dış" savaşını yapmış olmak var. Bütün kahvehanelere "Kıbrıs fatihi" olarak fotoğrafını astırmış olmak var.

Bu görüntünün ardına bakıldığı zaman ise, Ecevit'in siyasetin en üst noktalarında olduğu bütün dönemlerde "krizler" var. Başarılı bir hizip faaliyetiyle İsmet İnönü'yü devirip Cumhuriyet Halk Partisi'nin başına geldikten sonra ilk hükümetini kurarken Necmettin Erbakan ile koalisyon kurarak siyasi İslamı iktidara ve devlet bürokrasisine taşımış olan kişi Ecevit olmuştu. Bu dönemde Ecevit Kıbrıs ile meşgulken Erbakan devlet içinde çok başarılı bir kadrolaşma hareketini yürüttü.

70'li yılların ikinci yarısına damgasını vuran siyasi olay, Ecevit ile Demirel'in, ülke sorunlarını geriye atan ve hem toplumsal hem de ekonomik krizlerle halkın bunaltıldığı bir çekişme oldu.

Sessiz emeklilik...
Ecevit'in son başbakanlığında ise Türkiye yine tarihinin en ağır ekonomik krizlerini yaşadı. Ecevit bu kez de başbakan olmak için radikal milliyetçi MHP ile koalisyon kurmanın kendine göre gerekçelerini bulmuş ve aynı daktiloda yazmıştı.

Son kırk yıla bakıldığı zaman "Ecevit'in eseri" olan herhangi bir şey hatırlamak kolay değil.

Siyaset alanının hızla yozlaştığı bir ortamda, hiç kimseye güvenmeden, sadece eşiyle birlikte siyaset yaparak sonuna kadar namuslu kalmanın bile bir erdem olması ise Ecevit'in son şansı oldu.

Aslında Ecevitler 1980'de Cumhuriyet Halk Partisi'ni gömmüşlerdi. Ve 90'ların ikinci yansında siyasetteki bütün olumsuz gelişmelerin alternatifi olarak halkın umut bağladığı Demokratik Sol Parti'yi de bitirdiler.

Şimdi veda ediyorlar. Ama emeklilik günlerinde evde bilgisayara bakarken "biz bu ülkeye şunu kazandırdık" diye düşünemeyecekleri ve konuşamayacakları için sessiz bir emeklilik yaşayacaklar.