Yılın ilk gününde gazetelerin en çok okunan bölümleri, piyango sonuçların verildiği sayfalardır. Bu sayfaları inceleyenlerin yüzde 99.9’u da hayallerini gelecek yıla devreder.

Devreden hayaller olunca bizim kuşağın insanları hayallerini devretmekte bile zorlanmaya başladılar.

1960’larda daha iyi, daha adil, daha eşitlikçi bir dünyanın hayalleriyle karşılaştılar, bunları hemen üstlerine aldılar. 1968’de o hayaller sanki bir karış yakına kadar gelmiş gibiydiler, ama daha fazla yaklaşmadılar.

Giderek karanlığa alıştıkça hayaller de biraz daha kuvvet kazandı. Karanlık günlerden her çıkış hayalleri biraz daha parlattı.

Bu hayaller zaman zaman çok yaklaştı zaman zaman uzaklaştı, ama hep var oldular. Bu hayalleri canlı tutmanın kendini canlı tutmakla özdeş hale geldiği zamanlar da çok oldu.

Bazen bir hayal bir başkasını, o da bir diğerini peşine takıp getirdi. Çok hayalden ne zarar gelir, tabii ki gelmez. O zaman hayallerinle yaşamak dünyayla da barışmak gibi bir iyimserliği de taşıyabilir.

Giden yılın bilançolarında gözümüz daha çok olumlu noktalarda durur, böylece gelecek olana ilişkin hayaller de bir destek kazanır.

Son birkaç yıl ise ülkemiz için hep aynı hayali kurar olduk, bu hayal yıldan yıla devrolsa da aynı hayalle yaşayacağız.

Bütün insanların iyiliğini isteyen düşüncelere yakın olmak da hayal kurmayı kolaylaştırır. Bu yüzden adına “barış” dediğimiz bir hayalle yaşamaya devam edeceğiz.

Bu hayal yine bir sonraki yıla devredebilir. Ama bu hayal ve benzerleri kalmazsa da hayatın ne tadı kalır ne tuzu.

Hayalsiz kalan insanların yüzleri her zaman daha asıktır, diğer insanlarla ilişkileri daha kötüdür. Olumsuzlukla beslenen dünyalarının içinde daralırlar.

Hayali olmayanlar için acımaktan başka yapılacak bir şey de yoktur.

Hayalsiz kalmayacağımıza göre, devreden hayallerimize sarılmaya da devam edeceğiz. Her an iyi şeyler olmasını bekleyeceğiz.

Bu hali en iyi ifade eden deyimle “enseyi karartmayacağız.” Hayaller yine devretseler de biz de yine enseyi karartmayacağız.