Zengin bir tüccarın evinin yanında perişan bir kulübede bir derviş yaşıyordu. Tüccar dervişe saygı duyuyor, orada yaşamasına izin veriyordu.
Bir gün tüccarın küçük oğlu dolaşmaya çıktığında dervişin evine girdi. O sırada derviş ile karısı yemek yiyordu. Yedikleri etin kokusu çocuğun dikkatini çekti. Davet etsinler diye biraz bekledi.
Bekledi ama ne derviş ne de karısı çocuğu yemeğe çağırdı.
Onlar yemeklerini yemeye devam ederken çocuk ağlayarak evine döndü. Hemen babasının yanına koştu ve bir yandan ağlarken bir yandan da güçlükle, "komşudaki yemekten istiyorum "dedi.
Babası önce neler olduğunu anlatmasını istedi. Çocuk olup biteni anlatınca babası çok kızdı, hemen dervişin evine gitti. Gerçekten, dervişle karısı, önlerindeki kızarmış etleri yemekteydiler.
Zengin tüccar bağırmaya başladı: "Bu yaptığınıza ne denir! Çocuk sizi yemek yerken görüyor, canı çekiyor, ama siz ona bir lokma bile vermiyorsunuz!"
Derviş "haklısınız" diye cevap verdi, "ama vermem doğru olmazdı..."
"Neden olmasın" diye bağırmaya devam etti zengin tüccar, "küçük bir çocuğa yediğiniz etten bir lokma verecektiniz, o kadar. Size burada kalmanıza izin vererek yaptığım iyiliğin karşılığı bu mu olacaktı!"
Derviş "tamam, anlatacağım" dedi ve anlattı:
"Bizim burada kalmamıza izin vererek büyük iyilik yaptınız ama başka ihtiyaçlarımız olacağını da hiç düşünmediniz...
Üç gündür karımın da benim de ağzımıza bir tek lokma girmemişti. Öğleyin eve dönerken bir eşek ölüsü gördüm. Artık dayanamaz hale gelmiştik... Ondan bir parça kestim, eve getirdim.
İşte oğlunuz ve siz bizi o yemeği yerken gördünüz. Biz o etten oğlunuza vermedik çünkü hastalanabilirdi...
Yine de bize yaptığınız iyiliklere teşekkür ederiz..."
Zengin tüccar herhalde karşılaştığı durumdan utanmış ve yoksul komşularıyla o günden sonra daha fazla ilgilenmiştir.
Belki de tersi olmuştur, ölü eşek eti yiyecek kadar fakir insanlarla komşu olmaktan utanıp derviş ile karısını evlerinden kovmuştur...
