Bugün CHP kongresi toplanacak. Bu kongreden ileriye dönük bir çalışma çıkmayacağını, CHP'lilerin partinin temel sorunlarını açık açık tartışmayacaklarını tahmin etmek güç değil.

Şu ana kadar yapılan bütün tartışmalar yine "isimler" çevresindedir.

Filancalar birini istemiyor, falancalar başka birini istemiyor şeklinde yürüyen bir kulis faaliyeti bir kongre öncesi gündeminin ana konusu olduğu takdirde o kongreden bir şey beklemek zordur.

CHP yine "hizipler partisi" kimliğine kavuşmuştur. Kayıtsız şartsız "Deniz Baykal'cılar" vardır, açıkça "Deniz Baykal gitsin" diyemeyenler vardır, kendilerini bir sonraki döneme hazırlayanlar vardır.

Bu tür particilikte iki ana çalışma tarzı egemendir. Ya liderin hemen yakınına girer, üst kademelerde kendinizi sağlama alıp milletvekilliğini garantilersiniz. Ya da "bu ekip sıkı bir başarısızlık alsın sıra bize gelsin" diye beklersiniz.

Derviş ve Baykal
Kemal Derviş, "küçük küçük" faaliyetler yaparak kendisini bir sonraki dönem için hazırladığı görüntüsünü vermektedir. O da yerel seçimlerdeki "hezimeti" bekleyecek sonra daha açık bir şekilde ortaya çıkacaktır.

Tabii bu öyle kolay bir iş değildir. Örgütte gizli gizli çalışma yapmak, belli görevlere kendine yakın isimlerin gelmesini sağlamak, çıkış zamanını iyi hesaplamak gerekir.

Türkiye'deki, kendine sosyal demokrat ya da demokratik solcu adı veren grupları birkaç günde bir araya getirebileceğini düşünebilmiş olan Kemal Derviş'in sadece iyi bir isimle sonuç alınabileceğini zannetmesi de mümkündür.

Bir sonraki dönemde Baykal'in yerine gözünü diktiği anlaşılan Derviş'e oyun alanı bırakmamak da Baykal'ın en iyi bildiği siyaset oyunlarından biridir.

O eski hastalığın sonu
Sonuçta bugünkü kongrede CHP adına herhangi bir değişiklik, toparlanma, derinlikli tartışma, özeleştiri bekleyenler yine hayal kırıklığına uğrayacaktır.

Deniz Baykal yerini koruyacak, bunun için belki çok yakınında görünen birkaç ismi feda edecek, sonra herkes dağılacaktır.

Kendi kendini eleştirmeyen, neden solun en kötü dönemini yaşadığını tartışmayan bir sol parti kendini biraz daha küçülmeye mahkûm eder.

Bu küçülmenin sonu da kapıya kilit vurulmasıdır.

"Küçük dükkân" mantığı Türk solunun eski hastalıklarından biridir ve CHP'yi de bugüne getiren mantık budur.