Diyarbakır’da patlayan bomba, en azından bir şeyi gösterdi: Kesinlikle savaşın devam etmesi için uğraşacak birileri var.
Bu “birileri”nin kimler olduğu üzerinde fazla durmanın da anlamı yok. Bir taraftan gibi görünenler, aslında başka tarafın yönlendirdiği kişiler de olabilir. Sallantıdaki PKK’nın tekrar canlanması için kukla örgütler kurulabilir, hatta bazı “servisler” de işe karışabilir.
Bunların birinin ya da tümünün oyunlarını boşa çıkarmanın tek yolu da bu son bombanın patlamasıyla ile bir kez daha ortaya çıkmıştır. Toplum, köken farklarını kavga konusu olmaktan çıkaracak bir iradeyle, her türlü teröre karşı ortak tavır almak zorundadır.
Bu tavrın içindeki Kürt kökenli vatandaşlardan gelen dalganın kuvveti bütün ülkeyi etkileyecek, şu anda devam eden bazı “yan” gerilimleri de durdurabilecektir.
Bir süredir çeşitli kesimlerden gelen ateşkes ve silah bırak çağrılarına son olarak DTP, eski “bütün taraflara” üslubunu değiştirerek katıldı. Hemen ardından bombanın patlaması bu çağrının önemini de gösteriyor.
Artık farklı kesimlerin temsilcilerinin de katılmasıyla; yani adı bilinen iş adamlarının, etkili yazarların, aydınların, sanatçıların ve yerel yöneticilerin de katılımıyla çok daha geniş bir ateşkes çağrısı yapılmalıdır.
Ateşkes çağrısının ucu da silahların bırakılması olarak belirlendiğinde, bu irade gösterildiği takdirde, yankılarının çok daha büyük olması kaçınılmazdır.
Sonra belki yine bombalar atılır, barış ortamında varlık nedenlerinin ortadan kalktığını düşünenler yeni kışkırtmalara girişebilir. Ancak onları durduracak olan da yine toplumun sesinin daha güçlü çıkmasıdır.
Bu çağrının içinde, bu sesin gücünü daha da büyütecek olansa, merkez sağ ve soldaki diğer siyasi partilerin Kürt kökenli milletvekilleriyle, yöneticilerinin harekete geçmesidir.
Şöyle bir görüntü düşünelim:
AKP, CHP, DYP, ANAP ve diğer partilerde siyaset yapan Kürt kökenli vekiller bir araya toplanmış... Yanlarında DTP yöneticileri oturuyor... Onların yanında DTP’li yerel yöneticiler oturuyor... Onların yanında Kürt kökenli iş adamları oturuyor... Onların yanında İnsan Hakları Derneği gibi çeşitli sivil toplum örgütlerinin temsilcileri oturuyor... Onların yanında Yılmaz Erdoğan ve diğer sanatçılar, yazarlar, sinemacılar, ressamlar oturuyor...
Ve hepsi bir tek cümle söylüyor: Silahlar hemen bırakılsın, bundan böyle bir tek mermi atılmasın, bir tek bomba patlamasın.
Bu olabilir, olmalıdır. Son bomba, bunu gerçekleştirmeyi artık zorunlu bir görev haline getirmiştir.
