Birilerinin Başbakan'a defalarca yaşanmış ve sonucu hiç değişmemiş bir gerçeği anlatması gerekiyor. Basınla, bugünkü deyimle medya ile topyekûn savaşa girişen hiçbir siyasinin bu savaştan galip çıkması mümkün olmamıştır. Üstelik böyle savaş açmak, sıkıntı ve zaafın itirafı olarak görülür.

Başbakan yine üstü örtülü "menfaat" iddialarında bulundu. Daha önce de yaptığı gibi, açık ve net suçlamalar yerine "toptan" ifadelerle, bütün medyanın olumsuz haberler yapmasını "bozulan çıkarlar"a bağlıyor.

Bunların ne olduğunu tek tek açıklamak bu iddiada bulunan kişinin sorumluluğudur.

Toptan ve muğlak suçlamalarla, bütün basını töhmet altında bırakmak asla "delikanlılık" değildir.

* Menderes'in kendisine maddi olarak bağladığı "bir kısım" basın dışındaki bütün basınla girdiği kavgayı ve buradan başlayan yanlışlar silsilesini Başbakan'a anlatmak gerekiyor.

* Turgut Özal'ın medya ile ilgili faaliyetlerinin, büyük grupları dağıtmaya yönelik girişimlerinin nasıl sonuçlandığını da yine Başbakan'a birilerinin anlatması gerekiyor.

* Tansu Çiller'in bütün medyaya açtığı savaşın sonuçlarını da birilerinin Başbakan'a anlatması gerekiyor.

* 12 Eylül askeri yönetimi basından hiç hoşlanmazdı, gazeteler kapatılır, gazeteciler içeri alınır, yüzlerce davayla bunaltılmaya çalışılırdı. Bugün 12 Eylül paşaları yok, ama onların batırmaya çalıştığı gazeteler yayınlanmaya devam ediyor.

***
Ankara'da iktidar olanlardaki genel eğilim, bütün basının birer "Rockefeller gazetesi" olarak sadece olumlu haberlerle çıkması, her gün vıcık vıcık yağ kokan makaleler döşenmesidir. Bu amaçla her iktidar sahibi çeşitli yollar dener ve bu yolların sonu hep hüsran olur.

Eskiden "besleme basın" diye bir deyim vardı. Bu deyiş, siyasi iktidarın çeşitli şekillerde ve maddi çıkar karşılığı kendisine bağladığı kesimi anlatırdı. Bugünkü liberal ekonomik düzende ve ulaşılan şeffaflıkta "besleme basın" yaratmak pek kolay değil. Ama onun yerine iktidara yakın gazetecilere belediyelerden ihale vererek yakınlığın parayla güçlendirildiği de biliniyor.

* Medyaya bu ölçüde bir tahammülsüzlük, her zaman başka alanlarda sıkışmış siyasilerin kendilerini kurtaramadıkları bir tür hastalıktır. Bu hastalıkla malul olanların da, zamanında iyileşmedikleri takdirde girecekleri yol bellidir.