Başbakan Erdoğan her gün konuşuyor. Her gün öfke saçıyor. Her gün demokratik kültürünün ve genel kültürünün eksiklerini sergiliyor.
Başbakan dün yine pek sinirliydi. Hedefi basındı. Son olarak türban icraatıyla ilgili olarak basından gelen eleştiri ve uyarılara çok kızgındı.
Özgür ve bağımsız basını iktidar sahipleri genellikle sevmez. Ama demokrasi kültürüne sahip olanlar birlikte yaşamayı bilir. Çünkü bilirler ki, özgür basının bulunmadığı, tek sesli, tek fikirli bir toplum en büyük felaketlere açık olan toplumdur.

***

Erdoğan’ın beklentisi, hızlı bir şekilde giriştiği türbanı serbest bırakma faaliyeti üzerine hiçbir eleştiriyle karşılaşmamak, farklı hiçbir ses duymamaktı.
Kendi sözlerinden anlaşıldığına göre, Avrupa Birliği reformlarını ve ekonomide eski programı sürdürmesini olumlu bulanların her yaptığını desteklemelerini istiyordu.
Ama olmadı ve Başbakan fena halde öfkelendi. Basına yüklenirken yine “çıkarlar” dan söz etti. Bu kurnazlık belki kendi sıkı taraftarlarından alkış alabilir. Ama böyle bir suçlamada bulunanın neyi kastettiğini açık olarak söylemesi de temel etik gereğidir.

***

Erdoğan geçenlerde de “Batı’dan sadece ahlaksızlık aldığımızı” söylemiş, “hangi ahlaksızlıkları aldık açıklasın” diyenlere de “kendiniz araştırın bulun” gibi veciz bir cevap vermişti.
Erdoğan kendisine ve iktidarına hiçbir eleştiri getirmeyen bir basın isteyebilir. Ama böyle bir basın sadece diktatörlüklerde vardır.
Nazi Almanyası’nda vardı.
Stalin Sovyetleri’nde vardı.
Afrika’nın son diktatörlüklerinde vardı. Oralarda bile iktidar borazanı basın kalmadı.
Türkiye’de AKP’yi kayıtsız şartsız destekleyen gazeteler de vardır, bağımsız gazeteler de vardır. İnsanlar bu gazetelerde yer alan yorumları okur ve kendi kararlarını verirler.
Başbakan son icraatları ve konuşmalarıyla, demokrasi ve özgürlük anlayışının sadece türbanla sınırlı olduğu kuşkusunu güçlendirmiştir.
Her konuşması bu kuşkuyu daha da kökleştirmektedir.
Mahalle kavgası üslubuyla yapılan tartışmalar öncelikle bu üslubu benimsemiş olanlara zarar verir.