Seçimlerde yüzde on barajının yürürlükte kalması, Türk siyasi hayatına egemen olanların iki yüzlülüklerinin en büyük göstergesidir.
Kendilerine demokrat diyen bu zevat, ki aralarında bugün siyasetin önünde olan herkes vardır, kendi çıkarlarına gördükleri yüzde on barajı korumaya devam etmişlerdir.
Bu sistemin en büyük sakıncası geçen seçimde ortaya çıkmış ve oyların üçte birini alan AKP Meclis’in üçte ikisine sahip olmuştur.
Büyük partilerin yönetimleri, kendi güçlerini koruma kaygısıyla bu baraj sistemini değiştirmemiştir, ama bunun sistem açısından bir anlamı da Kürtler üzerinden siyaset yapan partilerin Meclis’e girmelerinin engellenmesi olmuştur.

***

Bu partilerin en sonuncusu olan Demokratik Toplum Partisi bu kez yüzde on barajını aşmak için seçimlere bağımsız adaylarla girmeye karar vermiştir. Kendi hedefleri 40’ın üzerinde milletvekili seçtirmektir. Ancak daha gerçekçi hesaplar bu sayının 25-30 arasında olabileceğini göstermektedir.
DTP’yi örnek alan bağımsız sol gruplar da birkaç adayla seçime katılma kararı almıştır. İstanbul’da bağımsız aday olan Prof. Baskın Oran ile ÖDP Genel Başkanı Ufuk Uras’ın matematik olarak Meclis’e girme şansları vardır.
Kendini hâlâ solda ilan etmeye devam eden CHP’nin hiçbir politikasının solla ilgisi olmadığını düşünen bir seçmen kesimi vardır ve bu seçmenlerin oylarıyla Oran ve Uras’ın milletvekili olmaları mümkündür.

***

Kürt siyaseti yapan adayların Meclis’e girmelerinin en azından zora sokulması için bulunan, bağımsız adayları da ortak oy pusulasına yazma kararının bir ölçüde DTP aleyhine çalışması mümkündür. Çünkü okuma yazma bilmeyen geniş bir seçmen kitlesi içinde yanlış oy kullanma ihtimali yükselmektedir. Yine de engellemenin etkisi sınırlı kalacaktır.
Bu iki örneğin ardından BBP de seçime girmeme kararı almış ve genel başkanı ile bir grup partili bağımsız aday olmuştur.
Onları gören başka küçük gruplar da harekete geçmiş ve böylece bağımsız adaylık meselesinin de bir ölçüde çivisi çıkarılmıştır.

***

Son durumda DTP’nin 25-30, BBP’nin 5-7, bağımsız solun 2 milletvekili seçtirmesi mümkün göründüğüne göre, bu durum iki büyük partinin alacağı milletvekili sayısını da etkileyecektir.
Yüzde on baraj, sistemin mantığı gereği iki büyük partinin lehine işlemektedir. Yaklaşık 40 bağımsız adayın seçilmesi ise bu sistemi altüst edebilir. Örneğin DTP Güneydoğu’da AKP’nin çıkaracağı milletvekili sayısını düşürecek, aynı şekilde BBP MHP’yi aşağıya çekecektir. İstanbul’da 2 bağımsız sol aday da CHP’nin 4-5 milletvekili kaybetmesine yol açabilir.
Kürtleri ve küçük partileri Meclis dışı bırakmayı amaçlayan yüzde on baraj sistemi bu seçimle birlikte aşılmış, tarihin derinliğine gitmiş oluyor. Yeni Meclis’e düşen, yüzde 10 baraj anlamsızlığını ortadan kaldırmak olacaktır. Bu da demokratik düzenin temel ilkelerinin yerleşmesi açısından gerçekten önemli bir adımdır.