Batı'nın bütün önde gelen gazetelerinde iki gündür bol bol Türkiye adı geçiyor.

Batı'nın bütün önemli televizyon kanallarında Şişli'nin göbeğinde sokağa hakim olan teröristlerin görüntüleri yayınlandı.

Bu saldırıyı düzenleyenler, bu saldırıya katılanlar ve onlara göz yumanlar böylece amaçlarına ulaşmış oldu.

Türkiye, faşist bir güruhun demokrasi düşmanı olarak sokaklara hakim olduğu, İstanbul'un orta yerinde insanlara kolayca saldırılabilen, güvenlik güçlerininse bu saldırıya müdahale eder gibi yaptığı bir ülke olarak milyarlarca insanın beynine kazındı.

Bir hafta arayla
Aynı gazetelerde bir hafta önce İstanbul'daki Picasso sergisiyle ilgili haberler, röportajlar vardı.

Birçok yabancı gazeteci bu sergiye Türk halkının gösterdiği ilgiyi övüyor ve başka bir Türkiye'yi tanıtıyordu.

Bir hafta arayla iki ayrı Türkiye'yle karşı karşıya geldi insanlar.

Birinde dünyanın en önemli ressamının eserlerini görmek için kuyruklarda bekleyenler vardı.

Diğerinde insanlara tekme atan, yumurta ve taş fırlatan, küfür eden; ölüm tehditleri savuran insanlar vardı.

Birinciler, sanatın insana kattığı değerlerin peşinde koşuyordu.

İkinciler, kin ve nefret kusarak, içinde yaşamak istedikleri gerilikleri dünyaya ilan ediyorlardı.

Birinciler insanlığın en ileri kesimi arasında yer almak istiyor.

İkinciler ise insanlığın en geri kesimi içinde kalmakta ısrar ediyor.

Doğru mu?
Birinciler sanatın insanlığı birleştirici, barışa güç veren ruhunun içinde bulunmak istiyor.

İkinciler ise ancak savaşlarla, insan döverek ve öldürerek varolabiliyorlar.

Birinciler insanlığı birleştiren ortak değerlerin tadına varmak istiyor.

İkinciler, içinde kıvradıkları kin ve nefret duygularıyla yaşamak istiyor.

Dünya bu iki Türkiye'yi arka arkaya gördü.

İki Türkiye'nin farkını gördü.

Herhalde barbarları görünce sevinmiş olanlar da vardı: "İşte istemediğimiz Türkiye bu!" diye tekme savuran barbarları birbirlerine göstermişlerdir.

İstanbul'un göbeğinde, onlarca kameranın önünde barbarlık gösterisi yapanlar böylece amaçlarına ulaşmış oldu.

Dediler ki: "Bu ülkede Picasso sergisine gidenlerin değil bizim borumuz öter!"

Doğru mu?