At düzeneğe bağlı olarak dönüp dururken tulumba çalışıyor, kuyudan su geliyor ve havuza doluyormuş.

Kendini çok akıllı zanneden kişi uzun süre atı seyrettikten sonra bostancının yanına gitmiş ve sormuş:

"Suyun nasıl çekildiğini anladım, ama atın gözünü neden kapatıyorsunuz, onu anlamadım..."

Bostancı açıklamış: "Hayvan dolabı döndürmek için sürekli olarak dönüyor. Hep aynı yerde döndüğünü anlamasın, kendisini uzun bir yolda gidiyor sansın diye gözünü bağlıyoruz..."

Araştırmacı tekrar sormuş: "Peki boynunda bir çan var, hayvan döndükçe o da çalıp duruyor, onu neden takıyorsunuz?"

Bostancı açıklamış: "Ben her zaman atın yanında bulunmuyorum, bostanın uzak köşelerinde çalışıyorum. Çan sesini duyduğum zaman atın yürümeye, su çekmeye devam ettiğini anlıyorum.

Eğer çan sesi kesilirse anlıyorum ki hayvan durmuştur, geliyorum onu tekrar yürütüyorum..."

Kendini çok akıllı zanneden adam biraz düşünmüş ve gülümseyerek sormuş: "Peki eğer at durur, ama kafasını sallayarak çanın çalmasını sağlar ve seni kandırırsa ne yapacaksın?"

Bostancı hemen cevap vermiş: "Biz kendini çok akıllı zanneden çok insan gördük, ama senin gibi akıllı bir hayvanı nereden bulalım!"

Bir bilge kişi, kendisine anlamsız, saçma sapan sorular soran aptallardan bıkmıştı. Ama karşısına kim oturursa otursun, kabalık etmemek için en aptalca soru soranlara bile kibarca cevap veriyordu.

Bir gün yine karşısına bir aptal geçti ve söze "Efendim, size çok önemli bir şey sormak istiyorum" diye söze başladı.

Bilge kişi onun sözünü kesti ve şöyle dedi: "Sor tabii! Ama şu yandaki halatı görüyor musun? Eğer bu halat sorunun dibine kadar iniyorsa, o soruyu bana sorabilirsin..."

Aptal baktı, biraz düşündü sonra kalktı gitti.

Bundan sonra "halatın sorularının dibine ulaşmadığı" aptallar bilgeye soru sormaya gelemediler. Sadece sorularının dibine halatın ulaştığı insanlar bilgeye soru sorabildiler.