Türkiye'de sık sık af çıkar. Bazen adli suçlular için, bazen çekini senedini ödemeyenler için, bazen vergisini sigorta borcunu ödemeyenler için. Gecekondu affı çıkar, kaçak inşaatlara af çıkar. Af çıkacağını bilenler her zaman "akıllı" davranır, vatandaşlık görevini yerine getirmez, vatandaşlık görevini yerine getirenler de "enayi" sınıfına yazılır.
Her çıkan af birilerini kurtarır, ama birilerini de cezalandırır.

* Birisi evini barkını satıp vergi borcunu öder, diğeri hiçbir şeyini satmaz vergi borcunu da ödemez, sonunda takside bağlar, kendini kurtarır.

* Birileri işçisine haksızlık olmasın diye ne yapar eder sigorta primlerini öder, diğerleri için ise çalışana gelecek zarar, emeklilik haklarının çiğnenmesi vs. önemli değildir. Bunlar sigorta primlerini ödemezler, sonunda devletle anlaşırlar, bu arada çalışanlar haklarını nereden alacaklarını bilemezler.

Sık sık "af" çıkarılması aynı zamanda yasalara ve yargıya güvensizlik göstergesidir. Yargının terazisinin doğru tartmadığına inananlar türlü çeşitli aflarla bu teraziye ince ayar yaptıklarına inanırlar.


Adı da "adalet" olur...
Haksızlığa uğrayan, her zaman, kaçak kat çıkmamış olandır, haksızlığa uğrayan, Hazine arazisini çalmaya kalkmamış olandır, haksızlığa uğrayan, çekini senedini her ne pahasına olursa olsun ödeyendir, haksızlığa uğrayan, devlete vergi borcu, prim borcu takmanın "ayıp" olduğunu, vatana ihanetle eşit olduğunu düşünendir.

* Meclis gündeminde bir "af" yasasının olmadığı an yoktur. Sürekli olarak birileri affedilir, herhangi bir suç işlememiş olanlar da dolaylı olarak cezalandırılır.
Sonra bunun adı "adalet" olur, "toplumun yaralarını sarmak" olur, "ekonomik krizin yaralarını sarmak" olur.

Gelecek dalgayı görerek, vatandaşlar arasında eşitsizliğe yol açmadan tedbir almak ise kimsenin aklına gelmez. Nasıl olsa bir ara "af" çıkarırlar, seçim yaklaşırken bol bol "af" çıkarırlar.