Yerel seçimlerin genel seçimlerden farklı tarihte yapılması kaçınılmaz olarak iktidara yarar. Önümüzdeki seçimde bu kuralın en ağır biçimde işleyeceği şimdiden görülmektedir.

Muhalefet tarzıyla etkili olmayı başaramayan CHP aday belirlemede güçlük çekerken, AKP rahat ve çabuk davranmıştır. Kazanma ihtimali sıfıra yakın olan bir partinin aday bulmakta zorlanması çok doğaldır.

Buna karşılık iktidarda bulunan ve yerel seçimlere çok büyük avantajla giren partiye de "hücum" olması doğaldır. Bu "hücum"a katılanların önemli bölümünün küçük ya da büyük çıkarlar arkasında koşan, "avanta peşindeki" kalabalık olması da kaçınılmazdır. Bu durumlarda "parti mühim değil, ben de iktidarın bir küçük köşesine kıvrılayım, nimetlerden faydalanayım" mantığı epeyce yaygınlaşır.

1994 yerel seçimlerinde merkez ve merkez sol partilerin basiretsizliği İstanbul ve Ankara'yı Erbakan'ın partisine teslim etmişti. İstanbul'da bu bölünme sayesinde yarışı kazanan Tayyip Erdoğan başbakanlığa kadar ilerlemiş, Ankara'da Melih Gökçek de üçüncü kez seçilmenin eşiğine gelmiştir.

İyi ki varsın muhalefet!..
AKP'nin İstanbul için belirlediği Kadir Topbaş, Beyoğlu Belediye Başkanlığı döneminde giderek daha olumlu puanlar toplamıştır. İsmi herhangi bir şaibeye karışmadığı gibi Beyoğlu'nun gerektirdiği özellik ve özeni de göstererek her kesimle ilişki kurmayı başarmıştır.

Ankara'da ise, son dönemde eski sivriliklerini törpülemiş, kavgacı ve sinirli gösterileri bırakmış olan Melih Gökçek'in tekrar seçilmesi zor olmayacaktır.

CHP, SHP ve DSP yöneticileri bugünkü duruma bakarak 1994-1995 yıllarını hatırlamalıdır. Aynı şey ANAP ve DYP'nin eski yöneticileri için de geçerlidir. 1994-1995'te ileriyi göremeyen, kendilerini küçük hesaplar içine sıkıştıran partiler bugün "yok" gibidirler.

CHP'nin, ana muhalefet partisi olması nedeniyle bu seçimde en azından yüzde 20'ye yakın bir oranda oy alması normaldir. AKP'ye oy vermeyecek olan kesimlerin tek seçenek gibi görünen CHP'nin adaylarına oy vermeleri beklenir.

Olağan koşullarda CHP'nin adaylarını çoktan belirlemiş olması, parti örgütlerinin seçim çalışmalarına başlamış olmaları ve iktidar partisini "korkutmaları" gerekirdi. Bunlar olmadığı gibi CHP daha aday belirleme aşamasını geçememiştir.

İstanbul ve Ankara'da fark yiyen bir CHP'nin de hiçbir mazereti, kaçacak yeri olamaz.